Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  Artificial Intelligence, AI in de volksmond, is momenteel de grootste der ronddolende hypes. Je kunt geen krant openslaan, geen programma opzetten of je wordt geconfronteerd met deze hype. Talloze organisaties sturen hun medewerkers naar een cursus waar ze bekend kunnen raken met dit fenomeen. Bakken met geld worden er weggegooid. Op verjaardagen en feestjes zijn het the usual suspects, de volgers, die hun mond vol hebben van AI. Ik ben niet blind, ook ik zie de handige voordelen van sommige tools van AI. Hoe leuk is het om door AI gemaakte plaatjes per app of mail te ontvangen. Poetin die een hond, die op Trump lijkt, aan het uitlaten is is daar een mooi voorbeeld van. Koning Willie die naakt in de touwen hangt te zwieren met een pint in zijn knuisten en zo zijn verjaardag viert. Het is smullen geblazen.  Bij mij gaan wel alle alarmbellen rinkelen als AI de plaats in gaat nemen van een creatief proces. Mijns inziens pleegt de kunstenaar dan gigantisch verraad aan zichzelf...

  Het is zondagochtend zes uur, ik trek de gordijnen open en welks een schitterend tafereel strelen mijn oogkassen. Het mist, het miezelt en de onyx gekleurde kasseien, die langs de stadswallen liggen van de middeleeuwse nederzetting waar ik mijn leven doorbreng, liggen te glanzen als schotels van kwik. Het zijn de perfecte omstandigheden voor een verkwikkende ochtendwandeling. Het is stil op straat behoudens enkele paradijsvogels die als ware representanten van het anachronisme met hun excentrieke gedrag en kleding een ware aanslag plegen op de esoterische stilte om me heen. Ik loop naar ze naar toe en sommeer ze vriendelijk edoch dringend mijn nederzetting via de stadspoort te verlaten. Zo geschiedt. Ik sla de hoek om en betreed het Laantje der Treurnis, een somber laantje met een watertje omringd door treurwilgen. Hoeveel geluk kan een mens verdragen? Op een bankje aan het water onder een treurwilg zie ik iemand zitten. Ik loop naar het bankje toe en ga naast hem zitten. Zij...