Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  Een dag nadat ik als jongetje van dertien naar Katendrecht was gefietst om de Dames Van Plezier te aanschouwen, besloot ik nogmaals te gaan. Ik ging op een muurtje aan het Deliplein, het episch centrum der Rotterdamse prostitutie, zitten en viel in slaap. Ik werd laat wakker, heel heel laat.   Als kind op ontdekkingstocht door een volwassen wereld | Verhalen uit Rotterdam   Ik word wakker van geroezemoes. Hoe lang heb ik hier gezeten? Ik kijk om me heen, het is het Deliplein, maar toch ook weer niet. Wat is er gebeurd? ‘Zo. Ben je eindelijk wakker? ‘ hoor ik naast me. Ik draai me een kwartslag om en kijk in de grauwe ogen van een oude kerel. Zijn geelgrijze haar is vet en naar achteren gekamd. De schouders zijn bedekt met een laag roos en hij heeft bakkebaarden van een Onedin Line-achtige proportie. In zijn borstzak zit een pakje van Nelle Zware Shag en in zijn knuisten heeft hij een pijpje bier. ‘Waar ben ik? ‘ vraag ik. ‘Je bent op Katendrecht, om precies te...

  Lang, heel lang geleden was ik in Sufstad-Zuid om samen met mijn vrienden Ome Beertje en Grote Geeuw Sparta Praag – Feyenoord op de televisie te bekijken. Feyenoord worstelde zich op de voor de club zo kenmerkende wijze door de wedstrijd heen, zodat het retespannend werd.  Op het moment dat we alle drie op het puntje van onze stoel zaten begon Ome Beertje out of the blue kreten te stieten. ‘Waar is de kat? Waar is de kat? De kat is in de doos! Dat kat is in de doos!’ bleef hij maar gillen. De bloeddruk van Grote Geeuw steeg als een raket en met gebalde vuisten zat hij verward naar Ome Beertje te staren.  U vraagt zich ongetwijfeld af: Waarom dit verhaal? Ik moest er recent tijdens een boswandeling aan denken, vandaar. De zomer is als een dief in de nacht via de achterdeur vertrokken en de herfst heeft bezit genomen van De Lage Landen. Ik loop door een herfstig bos en geniet van de geuren, de kleurenpracht en de stilte om me heen. Opeens staat hij voor me: lang, grijze b...

  Ik word wakker met een kater. Niet omdat ik vorige avond veel gedronken heb, ik drink al sinds mijn elfde niet meer, maar omdat ik wederom in het westen en niet in het Wilde Westen ben wakker geworden. Het is een niet te vervullen wens die ik heb, helaas is deze onmogelijk.   Ik sleep mezelf naar de keuken, trek de koelkast open en voel pijnscheuten in mijn hoofd door het felle licht uit de koelkast. ‘Het beleg is op. Kun je een onsje rookvlees halen?‘ hoor ik galmen vanuit de woonkamer. Ik trek mijn duffelse jas aan en ga naar buiten. Eenmaal buiten kom ik de dorpsgek tegen. Hij staat erom bekend dat hij geen één van alle zeven op een rij heeft. ‘Wat ga je doen?’ vraagt hij. ‘Een ons rookvlees halen.’ ‘Ik heb vanmorgen iets gedaan wat onmogelijk is,’ zegt hij. ‘Als je iets gedaan hebt wat onmogelijk is, dan is het niet meer onmogelijk, maar mogelijk.’ ‘Niet zo bijdehand hè? ‘ zegt hij terwijl hij me aankijkt met dat opgezwollen hoofd van hem. ‘Wat heb je dan g...

‘Zullen we aan gezinsuitbreiding doen? ‘ Ik draai me om en kijk in de reebruine ogen van mijn vriend. ‘Hoe had je dat gedacht? Wie van ons gaat het kind baren? ‘ ‘Niet baren en geen kind, ‘ zegt hij lachend. ‘Ik bedoel een kat. Gezinsuitbreiding in de vorm van een kat.' Daar kan ik me wel in vinden en nog dezelfde dag staan we voor nummer 666 van onze straat. Nummer 666 is een afwijkend bouwsel. Met de torentjes, erkers zware bakstenen heeft het iets, wat zal ik zeggen, gotisch zeg maar. De gevel is behangen met ruige klimop en de tuin is weelderig, met woest groen gelardeerd en met het felle rood van rozen die aan doornstruiken hangen. Het huis wordt bewoond door het kattenvrouwtje. Verweesde, eenzame en weggelopen katten vinden bij haar een tweede huis en mensen die interesse in een kat hebben kunnen bij haar terecht. Althans, dat doet het kleine reclamebriefje, welke wij recent in onze brievenbus hebben ontvangen, ons vertellen. Eerlijk gezegd hebben we nog nooit van het...

  Ik stond laatst voor een kolossaal stenen gebouw. De machtige voorgevel helde naar voren en leek een constant gevecht met de zwaartekracht te voeren. Niks dan grijs zag ik om me heen. Grijs van de kolendampen uitgestoten door fabrieken in deze afgelegen arbeiderswijk. Het gebouw werd bewoond door vreemde sujetten waar geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren viel. Op zich was dat niet vreemd, ik bevond me namelijk in een gekkenhuis. De gangen, kamers, zolders, kelders, werkelijk iedere ruimte was vergeven van gekken, dwazen en krankzinnigen. Ik ging op speurtocht en belandde in een bibliotheek waar ik een boek uit de schappen trok en begon te lezen. De fabuleuze proza die mijn ogen streelde bedwelmde mijn geest. Zelden heb ik zulk mooi zintuiglijk geschreven teksten onder mijn ogen gehad. Het moet geschreven zijn door een dwaas, een geniale dwaas wel te verstaan. Er is geen touw aan vast te knopen, maar zijn begrijpen en helderheid geen overbodige begrippen bij zoveel genialiteit?...

    Ik weet niet hoe u het met u zit, maar ik heb werkelijk een bloedhekel aan colporteurs. Herstellende van een knieoperatie scharrelde ik recent met twee krukken over de Hoogstraat toen, je houdt het werkelijk niet voor mogelijk, mijn weg werd geblokkeerd door een heikneuter. Ik zag het al meteen – die gaat strooien – dacht ik, en geen pepernoten maar levenswijsheden. ‘Wat vindt u van de stelling ‘ God is dood , ’ vroeg hij. Uiteraard wist ik door mijn belezenheid meteen welke kant hij me op wilde dirigeren. ‘Moet je eens luisteren Enorme, ‘ zei ik. ‘Enorme? ‘ ‘Enorme. Van enorme vriend. Luister goed naar me. Also sprach Zarathustra van Friedrich Nietzsche is een flutboekje buitencategorie en staat ook wel bekend als De ontvoering van Heineken  uit de wereld van de filosofie. Het wordt voornamelijk gelezen door persoonlijkheden van bordkarton die zo inwisselbaar zijn dat hun afdruk in het universum vervliegt als een scheet bij windkracht 11. Met dat boekje ga...