Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

    Ik weet niet hoe u het met u zit, maar ik heb werkelijk een bloedhekel aan colporteurs. Herstellende van een knieoperatie scharrelde ik recent met twee krukken over de Hoogstraat toen, je houdt het werkelijk niet voor mogelijk, mijn weg werd geblokkeerd door een heikneuter. Ik zag het al meteen – die gaat strooien – dacht ik, en geen pepernoten maar levenswijsheden. ‘Wat vindt u van de stelling ‘ God is dood , ’ vroeg hij. Uiteraard wist ik door mijn belezenheid meteen welke kant hij me op wilde dirigeren. ‘Moet je eens luisteren Enorme, ‘ zei ik. ‘Enorme? ‘ ‘Enorme. Van enorme vriend. Luister goed naar me. Also sprach Zarathustra van Friedrich Nietzsche is een flutboekje buitencategorie en staat ook wel bekend als De ontvoering van Heineken  uit de wereld van de filosofie. Het wordt voornamelijk gelezen door persoonlijkheden van bordkarton die zo inwisselbaar zijn dat hun afdruk in het universum vervliegt als een scheet bij windkracht 11. Met dat boekje ga...

  Ik heb jaren geleden, net als heel veel mensen, wel eens een persoonlijkheidstest gedaan. Ik werd er min of meer toe gedwongen door de organisatie waar ik toen voor werkte. Dat ik in die periode enkele chefs op de bek had geramd zal daar ongetwijfeld mede debet aan zijn geweest. Daar stond ik dan op een dinsdagochtend. Het bedrijventerrein waar de organisatie zat die de testen afnam was van een onbeschrijfelijke treurnis. Lelijke wederopbouw architectuur gecombineerd met wanstaltige jaren tachtig meuk. Eenmaal binnen in het fantasieloze kantoor kreeg ik een smakeloze instantkoffie geserveerd en werd me verteld dat ik ongeveer een kwartier moest wachten. Na een kwartier betrad ik het kantoor van de functionaris die mij de test zou gaan afnemen. Tja, wat zal ik zeggen. Als hij me had verteld dat hij de broer van Gargamel was dan had ik het stante pede geloofd. Rond zijn kale, glimmende schedel had hij een zwarte band haar. Zijn streepjesoverhemd was net iets te wijd en zijn pantalo...

  Beste lezer.   Na honderdtweeëndertig stukjes kom ik tot u met een trendbreuk. Mocht u de trendbreuk ontwaren, dit gelieve bij het kopje ‘reacties’ te melden.   Polleke staat in de keuken een boterham te smeren, een boterham met boter en vellenworst. Doordat de zon recht op het keukenraam staat is de temperatuur aan het aanrecht gestegen tot zesendertig graden. De boter op de boterham begint te smelten en in diens vrije val neemt deze een stuk vellenworst mee en belandt op de rossig uitgeslagen met pukkels bezaaide linkerdij van Polleke. Hij is moeder’s mooiste niet, maar dat weet hij zelf al jaren. Terwijl hij met zijn lange tong met ferme halen de gesmolten boter ( de vellenworst is inmiddels op de grond gevallen ) van zijn dij likt hoort hij iemand aan komen lopen. Hij kijkt op en ziet Korneel, zijn huisgenoot. Hoewel het haast onmogelijk is is Korneel fysiek nog afstotelijker dan Polleke. Beide heren hebben zich echter met hun lot verzoend. ‘Hoi Korneel,‘ zegt Polle...

  Ik heb niet veel met drugs, sterker nog, ik heb er niks mee. Toch wil ik een uitzondering maken voor de drug koffie. Iedere dag laaf ik me weer aan deze heerlijke drank. ‘Die eerste slok koffie is meteen ook het mooiste moment van de dag,‘ zeg ik tegen mijn vriend. ‘Is dat niet wanneer je je goudeerlijke, blauwe kijkers open doet en mij ziet? ‘ ‘Nee,‘ zeg ik. Hij moet even incasseren, maar gelukkig kan hij wel wat hebben. Om enige goede wil te tonen nodig ik hem uit voor een verkwikkende ochtendwandeling langs de door volwassen bomen omzoomde lanen en singels van het pittoreske wijkje waar wij wonen. Halverwege worden we aangesproken door een jongmens. Dit jongmens blijkt een wandelende reclamezuil en maakt reclame voor een nieuwe, hippe koffiebar.  ‘Bij ons drinkt u niet alleen koffie, u bent onderdeel van een beleving, bijkans een evenement. Al genietend van de voortreffelijke creaties die onze barrista’s bereiden kunt u converseren met gelijkgestemde zielen, local...

  Artificial Intelligence, AI in de volksmond, is momenteel de grootste der ronddolende hypes. Je kunt geen krant openslaan, geen programma opzetten of je wordt geconfronteerd met deze hype. Talloze organisaties sturen hun medewerkers naar een cursus waar ze bekend kunnen raken met dit fenomeen. Bakken met geld worden er weggegooid. Op verjaardagen en feestjes zijn het the usual suspects, de volgers, die hun mond vol hebben van AI. Ik ben niet blind, ook ik zie de handige voordelen van sommige tools van AI. Hoe leuk is het om door AI gemaakte plaatjes per app of mail te ontvangen. Poetin die een hond, die op Trump lijkt, aan het uitlaten is is daar een mooi voorbeeld van. Koning Willie die naakt in de touwen hangt te zwieren met een pint in zijn knuisten en zo zijn verjaardag viert. Het is smullen geblazen.  Bij mij gaan wel alle alarmbellen rinkelen als AI de plaats in gaat nemen van een creatief proces. Mijns inziens pleegt de kunstenaar dan gigantisch verraad aan zichzelf...

  Het is zondagochtend zes uur, ik trek de gordijnen open en welks een schitterend tafereel strelen mijn oogkassen. Het mist, het miezelt en de onyx gekleurde kasseien, die langs de stadswallen liggen van de middeleeuwse nederzetting waar ik mijn leven doorbreng, liggen te glanzen als schotels van kwik. Het zijn de perfecte omstandigheden voor een verkwikkende ochtendwandeling. Het is stil op straat behoudens enkele paradijsvogels die als ware representanten van het anachronisme met hun excentrieke gedrag en kleding een ware aanslag plegen op de esoterische stilte om me heen. Ik loop naar ze naar toe en sommeer ze vriendelijk edoch dringend mijn nederzetting via de stadspoort te verlaten. Zo geschiedt. Ik sla de hoek om en betreed het Laantje der Treurnis, een somber laantje met een watertje omringd door treurwilgen. Hoeveel geluk kan een mens verdragen? Op een bankje aan het water onder een treurwilg zie ik iemand zitten. Ik loop naar het bankje toe en ga naast hem zitten. Zij...