Doorgaan naar hoofdcontent

Rolmodel

 



Ik bekijk mezelf in de spiegel en zie dat ik me al een flinke tijd niet heb geschoren. Jeetje, wat zie ik er klote uit, ik lijk wel een oude, afgeleefde vent. Mijn gezicht is asgrauw, mijn huid rimpelt en mijn baard hangt als een droge deken naar beneden. Het liefst kruip ik in mijn bed, maar ik heb een afspraak. Een afspraak waar ik niet onderuit kan komen.

Ik trek mijn jurk aan, zet mijn hoofddeksel op, pak mijn verfomfaaide speer en loop naar buiten, de straat op. Vandaag laat ik mijn huisdier thuis. Wat een volk om me heen. Nu al! Ik weet dat mijn uiterlijk de aandacht trekt, dat ik misschien geen rolmodel ben, maar is het godverdomme nu echt nodig om me na te roepen en achter me aan te lopen? Wat is dat gezeur trouwens toch om eten en lekkers? Ik ben toch geen wandelende supermarkt? Ga naar huis, ga je moeder om eten vragen! Ik word werkelijk krankjorem van dat gebedel. Wat is dat toch voor mentaliteit hier in deze negorij? Wat denken ze wel? Het geld groeit niet op mijn rug. Over moeders gesproken. Wat moeten deze van me? Ze willen zelfs hun kind in mijn handen duwen. Rot op! Rot toch allejezus op!!! 

Even kijken, Laan van Ons Welgenoegen nummertje 4. Volgens googlemaps nog tweehonderd meter. Gelukkig, ik ben er bijna. Ze blijven me maar achtervolgen. Zou het mijn baard zijn? Werkelijk geen idee. Even kijken, ja hier is het, nummer vier. Ik zal eens flink aankloppen. Hé, ik hoor wat achter de deur en kijk eens aan, de deur opent zich. Ooooh nee, niet weer zo’n moedertje. Wacht, ze wil wat zeggen. ‘Anne-Fleur! Bastiaan! Kom eens naar mama. Wat een verrassing. Je raadt nooit wie er voor de deur staat...............





SINTERKLAAS!!!

 

 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Persoonlijkheidstest.

  Ik heb jaren geleden, net als heel veel mensen, wel eens een persoonlijkheidstest gedaan. Ik werd er min of meer toe gedwongen door de organisatie waar ik toen voor werkte. Dat ik in die periode enkele chefs op de bek had geramd zal daar ongetwijfeld mede debet aan zijn geweest. Daar stond ik dan op een dinsdagochtend. Het bedrijventerrein waar de organisatie zat die de testen afnam was van een onbeschrijfelijke treurnis. Lelijke wederopbouw architectuur gecombineerd met wanstaltige jaren tachtig meuk. Eenmaal binnen in het fantasieloze kantoor kreeg ik een smakeloze instantkoffie geserveerd en werd me verteld dat ik ongeveer een kwartier moest wachten. Na een kwartier betrad ik het kantoor van de functionaris die mij de test zou gaan afnemen. Tja, wat zal ik zeggen. Als hij me had verteld dat hij de broer van Gargamel was dan had ik het stante pede geloofd. Rond zijn kale, glimmende schedel had hij een zwarte band haar. Zijn streepjesoverhemd was net iets te wijd en zijn pantalo...
4 reacties
Meer lezen

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...
Een reactie posten
Meer lezen

Zintuiglijk

  Ik stond laatst voor een kolossaal stenen gebouw. De machtige voorgevel helde naar voren en leek een constant gevecht met de zwaartekracht te voeren. Niks dan grijs zag ik om me heen. Grijs van de kolendampen uitgestoten door fabrieken in deze afgelegen arbeiderswijk. Het gebouw werd bewoond door vreemde sujetten waar geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren viel. Op zich was dat niet vreemd, ik bevond me namelijk in een gekkenhuis. De gangen, kamers, zolders, kelders, werkelijk iedere ruimte was vergeven van gekken, dwazen en krankzinnigen. Ik ging op speurtocht en belandde in een bibliotheek waar ik een boek uit de schappen trok en begon te lezen. De fabuleuze proza die mijn ogen streelde bedwelmde mijn geest. Zelden heb ik zulk mooi zintuiglijk geschreven teksten onder mijn ogen gehad. Het moet geschreven zijn door een dwaas, een geniale dwaas wel te verstaan. Er is geen touw aan vast te knopen, maar zijn begrijpen en helderheid geen overbodige begrippen bij zoveel genialiteit?...
Een reactie posten
Meer lezen