Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  Het is een prachtige herfstdag en waar kan ik dan beter vertoeven dan in de uitgestrekte wouden die aan de rand van de nederzetting waar ik woon liggen. Terwijl ik wandel en geniet van de herfstachtige taferelen om me heen zie ik vanuit mijn ooghoeken een grijze schim door de bomen schieten. Plots staat de grijze schim voor me. Rijzig met lang grijs haar en een grijze baard.  ‘Hoi Eenzame Fietser, ‘zegt hij.  ‘Hoi…………..? ‘  ‘Beste Man, ‘ zegt hij. ‘ Hoi Beste Man. ‘  ‘Ben je nog eenzaam fietser? ‘  ‘Eenzaamheid verschijnt in twee vormen Beste Man. In de eerste vorm hebben we te maken met eenzaamheid voorkomend uit het feit dat iemand genegeerd, miskend wordt, geen aansluiting heeft en vindt met een sociaal netwerk en hier dusdanig onder gebukt gaat dat het leven één groot tranendal is. De andere vorm van eenzaamheid is de eenzaamheid die iemand opzoekt omdat deze het non-stop gewauwel en gekakel van de burgers om zich heen zat is en zich lie...

  In deze kille, egocentrische, individualistische wereld zijn de ware krenten in de pap de mensen die zich bekommeren om de breekbare medemens. U moet dan denken aan gezonde, sterke mensen die een deel van hun vrije tijd opofferen om bejaarde mensen, die in de late herfst van hun leven vertoeven, een menswaardige en plezierige laatste tijd te geven. Denk aan uitstapjes, gesprekken, maaltijden maken of gewoon gezellig een spelletje Rummikub met ze spelen.  Ik heb werkelijk enorm veel respect voor deze zichzelf wegcijferende helden.  Ook ik ben zo’n held. Mijn eerste ‘klant ‘ was Herr Walter Klaumstürber. Walter heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 105 jaar bereikt. Geboren in 1920 in het plaatsje Kotzen stond Walter in 1939 klaar om mee te helpen Lebensraum te creëren. Zijn finest moment vond in 1944 plaats tijdens de Slag om Arnhem als onderdeel van Operatie Market Garden. De kameraadschap die hij daar ervoer heeft hij zijn ganse leven daarna niet meer mogen me...

  Ik word wakker, kijk op mijn bellenwekker en zie dat het 4.00 uur is. Je voelt het, je hoort het. Geluiden die worden gedempt en het zachte licht dat door de gordijnen schijnt ondanks het nachtelijk tijdstip. Het heeft gesneeuwd!!! En niet zo zuinig ook. Ik schat dat er zo’n dertig centimeter is gevallen. Vrouw Holle heeft haar best gedaan. Ik drink twee mokken dampende Dark Roast Coffee, maak een lunchpakketje van vier boterhammen met pindakaas, trek mijn winterjas en snowboots aan en kuier richting de eindeloze wouden welke gelegen zijn aan de rand van de nederzetting waar ik vegeteer en contempleer. Het is alsof ik door een verijsd Paradijs loop. De takken van de kolossale bomen zijn bedekt met fijne poedersneeuw wat een feeëriek tafereel oplevert. Eekhoorntjes scharrelen door de sneeuw naarstig op zoek naar achtergebleven eikels. Marters trekken hazen uit hun holen en bijten hen de strot door. De schalkjes. De sneeuw knerpt onder mijn boots terwijl wilde zwijnen al knorrend...