Doorgaan naar hoofdcontent

Hip





Voor de mensen die mij niet kennen buiten mijn columns om, en dat zullen er ongetwijfeld een heleboel zijn, wil ik een tipje van de sluier oplichten omtrent mijn persoonlijkheid. Een persoonlijkheid die ik in mijn schrijven niet openbaar maak, maar waar mijn lezers wel recht op hebben vind ik. Enige transparentie, ook al is het een deel van je ziel hoereren, is hier wel op zijn plaats.

Het deel van mijn persoonlijkheid dat ik met u wil delen is het gegeven dat ik nogal hip ben. Nu zullen er onder de mensen die mij kennen er een paar zijn die hun wenkbrauwen fronzen. Misschien is hip niet meteen de eerste associatie die ik bij ze oproep. Toch zullen ook deze mensen heel snel om zijn.

Als we nu de term hip eens goed doorlichten, welke beelden komen er dan boven drijven? Ik zit dan bijvoorbeeld te denken aan hippe jongens in net even te strakke pantalons met daaronder van die bordeelsluipers met vlasjes.Vaak hebben deze frisse jongens een hippe baard en een geweldige baan in de informatica of creatieve sector. Ze drinken IPA's terwijl ze nog geen Smoked Porter van een fabriekspils kunnen onderscheiden. Ze menen naar alternatieve muziek te luisteren, terwijl hun muziek mainstream is met de hoofdletter M.  Ze voelen zich cosmopoliet alhoewel hun vakantiereizen niet verder komen dan bejaarden bestemmingen als Mallorca, Griekenland, Frankrijk, Gran Canaria en Ibiza.
De meisjes die vaak rondscharrelen in de buurt van deze jongens zijn vaak ook harstikke hip. Ze dragen fleurige jaren vijftig en zestig jurkjes en voelen zich zeer aanwezig. Ze hebben echter nog nooit van bijvoorbeeld kitchen sink drama gehoord, ondanks hun zorgvuldig uitgekozen garderobe en haardracht. Ze koketteren uitdagend met hun sexualiteit alhoewel er nog geen leproze bouvier voor ze warm loopt. Ook zij hebben geweldige banen, vaak op het gebied van Human Resource Management of in een of ander overbodig kunstenaarscollectiefje. Op hun social meetings drinken ze Spumante en Cava onderwijl orerend dat het de lekkerste champagne is die ze ooit gedronken hebben. U weet ongetwijfeld net zo goed als ik dat dat niet kan. Champagne heeft een beschermde herkomstbenaming. Alleen de drank bereid op de alom bekende wijze en komende uit de streek Champagne mag Champagne genoemd worden.

Dit moeten dus de "hippe mensen" zijn.

Een kenmerk van oppervlakkigheid is het baseren van je mening op een dun schilletje aan de buitenkant. Oppervlakkige mensen reizen zelden naar de binnenkant van een persoonlijkheid, voorwerp of verschijnsel. Ze blijven hangen bij de eerste de beste prikkel en denken dat ze hoogst origineel zijn terwijl ze eigenlijk in het centrum van de massa staan. De termen hip en oppervlakkig hebben dus een overduidelijk causaal verband.
Hoe anders ben ik.............. Als je een eerste blik op mij werpt ben je geneigd te denken dat je hier met een nogal oubollig type van doen hebt. Mijn kapsel ziet er nogal gewoontjes uit, ik heb geen uitbundige tatoeages op mijn onderarmen en mijn voorhoofd en ik heb geen baard. Ik koop mijn kleren regelmatig op een plek waar de hippe mensen niet gezien willen worden. De naam van de winkel zal ik niet noemen. Ik wil vrij zijn van iedere verdenking dat ik commercieel gezien belangen heb bij het noemen van de naam. Een beetje duidelijkheid wil ik wel geven. De winkel zit al tientallen jaren naast de koopgoot, zelfs toen deze nog niet bestond, en bestaat uit twee letters met het & teken ertussen.

Wat maakt mij dan toch zo hip?
Een mens is van nature een wezen dat op vernieuwing reageert. De meeste mensen willen verandering en erbij horen. Hierdoor zijn ze geneigd iedere nieuwe trend te omarmen. Hun gedrag is dus heel erg voorspelbaar en dat maakt deze heikneuters conservatieve elementen. Mensen als ik bijvoorbeeld doen eigenlijk precies het tegenovergestelde. Wij lopen niet achter trends aan maar achter ons gevoel. Hierdoor komen wij regelmatig zeer verrassend uit de hoek en dit maakt ons uiterst hippe,vooruitstrevende mensen.

Het leven is vaak zo simpel en ook deze analyse bewijst dat weer.

Afbeelding : vecteezy.com



Reacties

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...