Plinten poetsen en koekjes bakken.

 

Ik heb enkele hobby’s en zoals bij ieder stabiel, evenwichtig mens hoort het huishouden en dan in het bijzonder schoonmaken daar niet bij. Ik begrijp donders goed dat je zo nu en dan een lapje door je huis moet halen wil je geen eczeem of de vlektyfus oplopen, maar het boeit me gewoon niet. Op de een of andere manier associeer ik op en top schoongemaakte huizen met verval en de dood. U kent ze vast wel, die blinkende interieurs waar een karrevracht aan uren schoonmaken in heeft gezeten maar waar je je waant in de wachtkamer van de tandarts of in de ontvangstzaal van het crematorium. Dat is niks voor mij. Een huis moet leven en het moet geen biotoop zijn waar alle leven en sfeer uitgeslagen is.

Ondanks mijn ontbrekende affiniteit met schoonmaken heb ik wel een tip voor u. Ik heb vroeger wel eens de toiletpot schoongemaakt en ik raad u aan niet te doen wat ik toen heb gedaan. Ik goot een halve liter chloor in de pot, borstelde het een beetje links en rechts rond en liet de boel de boel. Een half uur later moest ik pissen en daar ging het fout. In plaats van de chloor eerst door te spoelen richtte ik meteen een ferme straal in de pot. Het contact van urine met chloor geeft een chemische reactie en daar ga je je niet lekker van voelen. Chloordampen stegen op, mijn knieën werden slap, mijn ogen begonnen te tollen, ik begon spastisch naar adem te happen en ik moest vol in de verwarmingsbuizen gaan hangen om niet onderuit te gaan. Niet doen dus.

Jaren geleden had ik een discussie over schoonmaken met een of andere vervelia. Ik ben haar naam vergeten, maar haar afzichtelijke tronie staat tot de dood in mijn hoornvliezen gekerft. Ze had al snel door dat schoonmaken niet mijn ding is.

`Hoe vaak per week poets jij de douche?` vroeg ze.

`Nul keer zustertje,`zei ik.

`Nul keer? `

`Ja. Als er een plek in huis is waar je niet hoeft te poetsen is het de douche wel. Iedere dag spoelt er warm water met sop door de douche. Het is een zelf regulerend systeem. De douche houdt zichzelf schoon. Daarnaast gebruik ik het goedkoopste doucheschuim dat er bestaat. Deze heeft een hoge zuurgraad en bijt de voegen uit.` Ze zat me met grote ogen aan te kijken.

`En afstoffen? Hoe zit het daarmee dan?`

`In principe doe ik niet aan afstoffen juffertje,` zei ik. `Het openen van twee ramen tegenover elkaar voldoet om het overtollige stof weg te laten blazen. Ik maak echter een uitzondering als ik een literair meesterwerk uit mijn boekenkast trek. Ik kan namelijk niet tegen stoffige boeken.`

`Jij bent knettergek en sociaal volkomen onaangepast,`sneerde ze.

Ze had het idee dat ik haar in de maling zat te nemen, dat ik met haar kloten zat te rammelen. Dit was echter klinkklare onzin. Ik had haar alleen maar een naturalistische weergave van mijn aan schoonmaakactiviteiten ontbrekende leven gegeven en benaderde haar met het grootst mogelijke respect. Ze draaide zich om en liep weg.

Jaren, jaren later zag ik haar op straat lopen. Ieder mens maakt in zijn leven een ontwikkeling door en ik ging ervan uit dat ook zij die ontwikkeling had doorgemaakt. Ik besloot haar aan te spreken, haar een kans te geven.

`Wat leuk dat ik je na al die jaren ontmoet,`zei ik. `In de bibliotheek is er een lezing over het parallelle universum en de invloed daarvan op de magisch-realistische roman. Heb je zin om mee te gaan?`

`Dat lukt niet,`zei ze.`Ik heb het druk.`

`Ach, ach,`zuchtte ik. `Druk is een hype. Het zit voornamelijk in je hoofd. Waar heb je het in vredesnaam druk mee?`

`Ik moet vanmiddag nog plinten poetsen en koekjes bakken.`

 

`