Beroemd

 

Ik ben al jaren een beroemd en in literaire kringen zeer gewaardeerd schrijver. Iedere letter die ik op papier zet, of het nu een column of een stuk proza is, wordt uitgebreid geanalyseerd, waarna de analyse doorsijpelt tot de kring van de crème de la crème van de literaire wereld. Ondanks het feit dat ik nul concessies doe aan uitgevers, hysterische hypes, vragen uit de markt of weet ik veel welke stroming ook blijft mijn werk geprezen en veel gelezen in de bon ton kringen. In al die jaren dat ik nu schrijf heb ik een onzichtbare grens opgetrokken, een niet haalbare standaard neergelegd voor andere auteurs.

Toch is dat niet altijd zo geweest. Ook ik heb in het begin last gehad van twijfels en onzekerheden. Jaren geleden heb ik eens een beroemd schrijver bij me uitgenodigd om hierover te praten. Toen de dag van het bezoek aanbrak was ik mijn zenuwen nauwelijks de baas. Ik moest en zou een goede literaire indruk bij hem achterlaten, wilde hij me überhaupt enigszins serieus nemen.

De deurbel ging, ik slikte een fluim weg en slofte naar de gang. De buitendeur voelde als een loden poort toen ik deze open trok. De gang terug naar de woonkamer leek eeuwig te duren. Gelukkig was het zacht buiten zodat hij geen jas aan had en ik deze niet hoefde aan te nemen en uit mijn handen kon laten vallen of zoiets. Ik had mijn voorraad drank flink aangevuld. Het zou me niet gebeuren dat hij iets wilde drinken wat ik niet op voorraad zou hebben. Alle druivenrassen, je kan het zo gek niet bedenken, lagen op hem in afgesloten flessen te wachten. Bier, van fruitige Tripels tot asgrauwe Porters, het lag allemaal klaar.

‘Wat wil je drinken? ‘vroeg ik.

‘Doe maar een glas water. Ik drink al twintig jaar geen alcohol meer. ‘

Ik schonk een glas kraanwater in en zette al bibberend en schuddend het glas op tafel.

‘Lekker zo’n glas bruisend, parelend water,‘ zei hij terwijl hij een slok nam.

Ik had wat voorwerk gedaan. Op de salontafel had ik het boek Ulysess van James Joyce neergelegd. Een boek waar ik al drie keer aan was begonnen en niet verder was gekomen dan pagina vierentachtig. Een monument in de literatuur, maar werkelijk niet door te harken.

‘Kijk eens aan,‘ zei hij. ‘Ulysess. Ga je die lezen? ‘

‘Herlezen. Reeds twee keer gelezen. Het is wat mij  betreft het modernistische monument uit de Wereldliteratuur. Een ieder die lezen serieus neemt moet dit boek lezen. Wil je stream of consciousness begrijpen, dan is dit verplichte kost.‘

‘Ja, ja, ‘mompelde hij. Het schijnt, heb ik gelezen, dat zo’n beetje alle lezers vroegtijdig afhaken. Het is werkelijk niet door te harken, en toch doet iedereen of ie het gelezen heeft. ‘

‘Ik heb het gelezen, ‘ zei ik, ‘maar ik ben anders,….. heel anders. ‘

‘Ik heb het twee keer geprobeerd,’ zei hij schaterend. ‘Ik ben niet verder gekomen dan bladzijde tachtig. Wat een kutboek.‘

Ai, ai. Ik voelde mijn wangen gloeien. Een kleine misrekening. Rustig blijven nu. Geen fouten meer maken. Het lot gaf me echter geen tijd en ruimte om geen fouten meer te maken. Tot mijn ontzetting zag ik dat ik vergeten was The Foundation van Isaac Aasimov, mijn favoriete schrijver, op te ruimen. Een sciencefiction boek. Oh, oh, oh. Hoe kon hij me nu nog serieus nemen? Het was wachten totdat hij weedieweedieweedie……..Buck Rogers zou gaan roepen. Hij pakte het boek van de tafel en keek me strak aan.

‘Lees jij dit? ‘

‘Euh, euh, nee,’ stamelde ik. ‘Het is van mijn neef. Die heeft het hier per ongeluk laten liggen. ‘

‘Dan heeft je neef een hele goede smaak en zou ik hem graag eens ontmoeten. Isaac Asimov is één van de grootste schrijvers van de twintigste eeuw. Zijn sciencefiction boeken stijgen boven het niveau van de klassiekers uit. De sfeer, de visie, het dystopische van zijn verhalen zijn ongeëvenaard. Ik durf zelfs glashard te beweren dat er na hem geen auteur is geweest die zijn niveau zelfs maar heeft benaderd. Je hebt een heel bijzondere neef. ‘

‘Ik zal het hem doorgeven. ‘

Ik wist even niet wat te zeggen en schonk hem nog een glas water in. Ondanks het fiasco heeft deze middag me veel gebracht. Het is niet goed je in allerlei bochten te wringen om iemand te behagen. Wees jezelf, wat je ook doet.

De grootste les die ik die middag heb geleerd is dan ook : Als je een schrijver/schrijfster op bezoek krijgt koop dan niet de halve slijterij leeg, maar neem hem of haar mee naar een café en laat hem/ haar zelf een drankje bestellen.