Hoe sneller een klok beweegt, hoe langzamer ie loopt.(3).

 

Zondagochtend, 6.15 uur. Ik schuif de gordijnen opzij en kijk naar buiten. De natte straten zijn gevuld met stilte en leegte. Deze dag vraagt om een ritje Hoek van Holland.

Terwijl het water links en rechts van de gevels klotst en een enkeling aan de overkant van de straat scharrelt, loop ik door verlaten straten richting metrostation Blijdorp. Hier duik ik met behulp van een elektrische trap zesentwintig meter de grond in. Op het perron ben ik, zoals verwacht, de enige reiziger. Langzaam hoor ik zijn voetstappen naderen en even later staat hij voor me. Zijn grijze baard en haren zijn inmiddels weer gegroeid. Hij ziet er weer uit als vanouds.

‘Eenzame Fietser. Goedemorgen.’

‘Goedemorgen.’

‘Op de een of andere manier had ik je vandaag hier wel verwacht.’ zegt hij.

‘Het is er een prima tijd voor beste man. Ik heb de ganse dag de tijd.’

‘Wederom speel je met de tijd terwijl je er totaal geen weet van hebt Eenzame Fietser?' 

'Weet van hebt?'

'Hoe sneller een klok beweegt, hoe langzamer die loopt.’

‘Pardon? Wat zegt u?’

‘Hoe sneller een klok beweegt, hoe langzamer die loopt.’

Hij draait zich om en kijkt richting de tunnelbuis.

‘Daar is de metro Eenzame Fietser. We gaan op reis.’

Het is voor mij inmiddels niet nieuw meer. De lege metro, de onwerkelijke acceleratie tot lichtsnelheid en de buitenruimte die vervaagt.

‘Waar gaan we heen beste man? Naar de Singulariteit? Naar het gebied van de Informatieparadox?’

‘Nee Eenzame Fietser. We blijven dit keer in de Ruimtetijd.’

Hij haalt een klok tevoorschijn en legt deze op zijn schoot.

‘Hoe sneller een klok beweegt, hoe langzamer die loopt.’

Zou het een dwangneurose zijn?

‘Geef me de tijd Eenzame Fietser.’

Ik zie dat de klok 7.15 uur aangeeft.

‘7.15 beste man.’

‘Goed zo. Kun je wat specifieker zijn? Welke tijden staan er nog meer op?’

’27 november 2025.’

‘Heel goed. We gaan nu een uurtje rondreizen, tot 8.15 uur. ‘

‘Waar gaan we heen? ‘

‘Nergens. Rond.’

Een uur lang staart hij voor zich uit, zegt geen woord. Na een uur legt hij de klok weer op zijn schoot.

‘Kijk Eenzame Fietser. Het is nu 27 november 2025, exact 8.15 uur. Ga maar naar huis en proef van de tijddilatatie.’

‘De tijddilatatie?’ Ik kijk om me heen, hij is weg. Het wordt tijd om op huis aan te gaan.

 Nu loop ik hier in die eens door mensen bevolkte mooie stad. De gebouwen hebben de Grote Ramp en de tand des tijds niet doorstaan. De mensheid lijkt uitgestorven en verdoofd loop ik rond. Ik merk dat ik de klok in mijn handen heb. Ik draai deze om en zie staan: zie 27 november 3025. Ik ben reddeloos verloren en toch, toch tegen beter weten in roep ik : WIE HAALT MIJ IN VREDESNAAM TERUG???

 

Foto : Raymond Swaep