Vissen zonder vangst.

 

 Ik ben een tijd een fanatiek visser geweest. Mijn materiaal was heel basic, een bamboe hengel, een eenvoudige witvisdobber en als aas gebruikte ik kleine bolletjes witbrood. Mijn lievelingsplek was bij een ven, diep verscholen in de bossen achter mijn huis. Het ven is te bereiken via een smal bospad welke dwars door dichte begroeiing voert. Naar zeggen zit het er boordevol met vis. Legendarische verhalen heb ik gehoord van vissers die beladen met vis uit het bos zouden zijn komen lopen.

De wandeling naar het ven was iedere keer weer een meditatieve trip voor me. Mijn neusvleugels werden bestuift met de heerlijkste natuurlijke geuren die je je maar kunt voorstellen. Anijs, natte mossen, humus, rotte bladeren, dierlijke faeces, uit boomschors druipend hars, het was er allemaal. Symfonieën van door de wind bewegende krakende takken, het geritsel van kleine zoogdieren op de bosgrond, het op de grond vallen van dennenappels, het burlen van een hert en het geluid van stilte zorgden ervoor dat ik volkomen Yin en Yang op mijn visplek arriveerde. Eenmaal aangekomen op deze plek ging ik telkens weer op dezelfde rots zitten en gooide mijn dobber uit. Prachtige dagen heb ik hier beleefd, vooral in de herfst. Met een gelukzalig gevoel keerde ik iedere keer weer huiswaarts.

Er was iets bijzonders aan deze plek. Ondanks alle legendarische verhalen dat er zoveel vis in het ven zou zwemmen heb ik er nooit iets gevangen. Talloze keren heb ik een ganse dag op de rots gezeten met mijn hengel maar keerde ik huiswaarts zonder vis. Mijn enige vangst waren hompen brood, achtergelaten door andere vissers. ‘Heb je nog wat gevangen Eenzame Fietser?’ werd me iedere keer weer gevraagd als ik terugkwam uit het bos. ‘Zij wel hoor,’ was hun reactie op mijn antwoord dat ik wederom geen vis had verschalkt. Wie ‘zij’ nu precies waren hebben ze me nooit duidelijk kunnen maken.

Door omstandigheden ben ik in Kazachstan beland. Ik was vroeger nogal gefascineerd door records en had mijn zinnen op een oud record gezet. Deze ambitie voer me naar Kazachstan en heeft me daar zestig jaar gehouden. In het boek der records stond letterlijk beschreven :

 Het record in kleermakerszit zitten gedurende sterk wisselende seizoenen in een extreem landklimaat staat op naam van Amangeldy Matoebraimov uit Kirgizië en bedraagt twee jaar en zestig dagen.

Ik werd voor gek verklaard. Iemand uit de Lage Landen met gematigde temperatuurzones zou nooit bestand zijn tegen de extreme temperatuurschommelingen in een land als Kazachstan. Ik was me daar terdege van bewust en heb een jaar lang een intensieve training gevolgd. Overdag wikkelde ik mijn lichaam in een wollen deken en ging ik in een droge sauna zitten. Gedurende de nacht verbleef ik in een vriezer.

Ik heb het zestig jaar volgehouden in Kazachstan en het is dat ik heimwee kreeg anders had ik er nu nog gezeten. Zestig jaar heb ik in kleermakerszit op de steppen gezeten in temperaturen die schommelden tussen minus veertig en plus veertig graden celsius. De locals hielden me in leven met eten, drinken en hun gezelschap. Ze schepten iedere week mijn stront weg zodat de omgeving relatief schoon bleef. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een grote held ben in Kazachstan. Her en der zijn er standbeelden van mij neergezet en in Astana zijn er complete wijken naar me vernoemd. Het verdriet van de mensen toen ze hoorden dat ik terug naar huis ging is met geen kroontjespen te beschrijven.

De terugreis ging niet zo eenvoudig als de heenreis en dat had niet alleen met mijn intussen ver gevorderde leeftijd te maken. Als je in de kleermakerszit zit dan stroomt het bloed niet goed naar je benen. Na drie maanden begonnen mijn benen al zwart uit te slaan en om mijn leven te redden hebben ze mijn benen afgezaagd. Dit klinkt heel dramatisch, maar dat is het eigenlijk niet. Als je zestig jaar op één plek zit dan mis je die benen niet echt. Pas tijdens het reizen was het ietwat onhandig.

Nu ben ik weer thuis. Ik heb mijn huis altijd aangehouden. Mijn buren ken ik niet, ze zijn allemaal nieuw. De oude buren zijn allemaal dood of verhuisd. Van de Eenzame Fietser hebben de nieuwe buren nog nooit gehoord en ik vind dat eigenlijk wel prima. Het schept rust en als ik anders had gewild dan had ik mezelf wel de Drukbezette Fietser genoemd. Ik heb vanmorgen het plan gevat om naar het ven te gaan en misschien een hengeltje uit te gooien. Ik had gehoopt dat het bospad inmiddels geasfalteerd zou zijn zodat ik er soepel met mijn rolstoel over heen zou kunnen rijden. Niks van dat echter. Het heeft me zes uur gekost om via het bospad het ven te bereiken. Een rit waar ik voorheen een wandeling van slechts een half uur voor nodig had. Toen ik bij het ven arriveerde aanschouwde ik een bijzonder tafereel. Bij het ven zat een man op zijn knieën naar voren gebogen. Zijn gezicht lag op een stuk nat mos. Ik rolde naar hem toe en vroeg wat hij aan het doen was. Hij was lastig te verstaan en dat kwam deels omdat hij met zijn gezicht in de natte mos lag, en het feit dat hij, bleek even later, uit Oezbekistan kwam, was daar mede debet aan. Ik ben het Oezbeeks niet machtig, maar ik ben een snelle leerling zodat ik in mum van tijd een gesprek met hem kon voeren. Al snel bleek dat we veel gemeen hadden. Ook hij, wiens naam Vladimir Oksana bleek te zijn, was geobsedeerd door records. In zijn geval betrof het in bijzonder het record Op de knieën voorovergebogen zitten in een gematigd regenwoud met je gezicht in natte mos. ‘Ik werd voor gek verklaard,‘zei hij. ‘Er werd me verteld dat iemand uit een land met een extreem droog landklimaat nooit bestand zou zijn tegen de omstandigheden in een land met een vochtig klimaat en gematigde regenwouden. Ik was me daar terdege van bewust en heb een jaar lang een intensieve training gevolgd. Een jaar lang heb ik tot mijn schouders in water gestaan met kleren van dennentakken aan. Ik heb het zestig jaar volgehouden hier en het is dat ik heimwee heb anders was ik nog lang doorgegaan. Zestig jaar heb ik voorovergebogen gezeten in een gematigd regenwoud met mijn gezicht in natte mos. De locals hielden me in leven met eten, drinken en hun gezelschap. Ze schepten iedere week mijn stront weg zodat de omgeving relatief schoon bleef. 

‘We hebben veel met elkaar gemeen Vladimir,’ zei ik. ‘Ondanks dat we uit totaal verschillende werelden komen. Hou je van vissen Vladimir? ‘

‘Zeker. In Oezbekistan heb ik iets vreemds meegemaakt. In de droge steppe ligt een meertje. Ik vroeg een keer iemand of daar vis zat en kreeg te horen dat er geen vis in het meer zwom. Ik ben er op een dag toch gaan vissen en ving een mand vol. Vanaf dat moment ging ik er regelmatig vissen. Iedere keer als ik andere mensen vertelde dat ik zoveel vis had gevangen werd me verteld dat dit niet kon. ‘Zij hebben er nooit iets gevangen, ‘zeiden de mensen dan. Wie ‘zij’ nu precies waren hebben ze me nooit duidelijk kunnen maken.’ ‘Wat een bijzonder verhaal Vladimir. Ik heb precies het tegenovergestelde meegemaakt. Alsof dingen niet kloppen, de puzzelstukjes niet goed liggen. Wanneer ga je weer terug naar huis Vladimir? ‘ ‘Morgenochtend vroeg. Ik kijk er naar uit mijn laatste jaren in mijn geboortegebied te slijten. Ik ga iedere dag vissen en een lekker maaltje bereiden. Ik heb de hoop dat de volop in de vis aanwezige Omega-3 vetzuren me van een gezonde oude dag laten genieten. We namen afscheid en ik ging naar huis.

De volgende ochtend besloot ik wederom naar het ven te gaan. Ik had mijn techniek om vooruit te komen op het hobbelige pad verbeterd zodat ik er nu slechts vier uur over deed. Tegen beter weten in nam ik mijn hengel mee. Ik zat nog geen minuut langs de oever van het ven toen ik vanuit het bos een oude, rijzige kerel met grijs haar en een baard aan zag komen lopen. Hij kwam me bekend voor en dit keer was hij niet alleen. Hij was in het gezelschap van twaalf kerels die al lopend brood braken en hompen in het ven gooiden. Het vreemde is dat zodra de hompen brood het water raakten deze in vis veranderden.

‘Wij zijn zij? ‘vroeg ik de oude man.

‘Zij?’

‘Ja zij. ‘

‘Zij zijn de mannen die een en ander recht hebben te zetten Eenzame Fietser. ‘

‘Hoe weet u mijn naam? ‘

‘Dat is een lang verhaal Fietser. ‘

‘Wat hebben zij recht te zetten? ‘

‘De Waarheid. ‘

‘De Waarheid? ‘

‘Ja de Waarheid. Af en toe wordt er iets gezegd en/of geschreven en dan blijkt dat niet te kloppen. Laat ik een voorbeeldje noemen. Soms wordt er geschreven dat gebeurtenis A op plek B plaatsvindt, maar dan blijkt het anders te zijn, gebeurtenis B vindt dan plaats op plek A. Dit gebeurt steeds vaker en hierdoor weten mensen vaak niet meer wat de waarheid is. Vooral mensen die niet zelfstandig kunnen nadenken zijn hiervan de dupe. Heb je wel eens gehoord over die club uit Zuid en dat nieuwe voetbalstadion? ‘

‘Dat zegt me niks. ‘

‘Dat is een schoolvoorbeeld van wat ik bedoel.’

‘Dan zal ik me daar eens in gaan verdiepen Beste Man. ‘

 ‘Deze twaalf kerels hebben ook een fout gemaakt en zullen dit nu recht gaan zetten.’

Ik kijk naar het ven en zie de vissen aan de oppervlakte zwemmen. Ik gooi mijn hengel uit en verschalk de ene na de andere vis. ‘Kijk Beste man,’ maar hij is weg. Hij en zijn twaalf kerels zijn verdwenen. Met een mand vol vis rol ik terug naar huis.

Nu ik hier zit te peuzelen van de vissen boordevol met Omega-3 vetzuren moet ik denken aan Vladimir. Hij heeft me net een app gestuurd waarin hij vertelt dat er iets vreemds is aan zijn visplek. Zijn enige vangst is een stel oude hompen brood. ‘De vissen zijn verdwenen, ‘ schrijft hij. ‘Het is vissen zonder vangst. Ik mis nu de broodnodig Omega-3 vetzuren voor een gezonde oude dag.’

Het heeft me aan het denken gezet. De Waarheid is het hoogst haalbare, daar zijn we het allemaal over eens. Maar is de Waarheid ook het eerlijkst haalbare?