Doorgaan naar hoofdcontent

De Vreemde Vogel

 



Iedere januari is het weer zover. Alhoewel ik het liefst eindeloos in de donkere dagen blijf ronddolen streep ik toch met veel plezier deze maand, die toch iedere dag lichter wordt, een dag weg. Het is de Nationale Tuinvogeltelling die me doet uitzien naar eind januari. In het lommerrijke wijkje waar ik woon vindt ook ieder jaar de Nationale Tuinvogeltelling plaats. Sinds jaar en dag meld ik me aan en op de desbetreffende dag zit ik om 8.00 uur met een kan koffie, een stapel boterhammen, een blocnote en een verrekijker gereed in mijn tuin.

Ook vorig jaar.

Het was een prachtige, kille winterdag. In de nacht had het licht gevroren en mijn tuin stond er door de rijp bij als een bestrooide appelflap.. Het was half bewolkt na een nacht vol mist. De zon scheen zwak en deed de temperatuur naar een schamele minus twee graden stijgen. Het schalkse wit van de rijp en de uitsneeuwende mist speelden een dartel spel met de zon en de wind. Ik had me op een campingstoeltje geïnstalleerd en wachtte op wat er komen ging. In de lucht en vanuit de bomen hoorde ik het twitteren, tsjilpen, koeren en kieren van diverse gevleugelden. Ik had alvast een shortlist gemaakt van de soorten die ik meende aan te gaan treffen.

De telling verliep voorspoedig, precies zoals ik had verwacht. Om 9.30 uur had ik al een karrenvracht aan streepjes achter de diverse species staan. Ik liep de keuken in om een extra boterham te smeren. Vanuit de keuken hoorde ik een bijzonder geluid. Het had weinig van doen met het twitteren, tsjilpen, koeren en kieren van mijn gevleugelde vrienden. Het gegrom en gehijg had meer raakvlakken met een niet nader te definiëren zoogdier. Ik liep naar buiten en zag het in de boom op een doorbuigende tak zitten. Naakt, op een fluorescerende gele sportbroek na, de huid lichtbruin verbrand door de prille winterzon en een spierwitte bos haar om de schedel gedrapeerd. Het lichaam zag er slap en week uit en leek op een ingezakte appelpunt met een toef slagroom. Twee volbruine, droevige ogen keken me aan en hengelden naar mijn barmhartigheid.

`Wie of wat ben je?` doorbrak ik de stilte.

`Ik ben een Vreemde Vogel` ontwaarde ik tussen het klappertanden door.

Ondanks de winterzon die op het scheen was het duidelijk dat de Vreemde Vogel niet opgewassen was tegen de kille temperatuur. Ik kreeg medelijden met het klappertandende schepsel en nodigde het uit.

`Kan ik je uitnodigen voor een kopje thee? 

Het klom uit de boom en liep achter me aan de keuken in.

`Ga maar aan de eettafel zitten, dan zal ik je een kopje thee brengen.`

Ik ging naar de keuken, joeg de fik in de samowar en bereidde een kopje kruidenthee. Toen ik de kamer in liep was de Vreemde Vogel verdwenen. Ik heb overal gezocht, maar kon het nergens vinden. Op de stoel waar het had gezeten lag een ingezakte appelpunt met een toef slagroom erop. Ik gooide de punt in een vuilniszak en besloot deze buiten in de ondergrondse container te deponeren. De rest van de dag verliep voorspoedig. Ik telde dat het een lieve lust was en gaf om 17.15 mijn waarnemingen voor die dag door aan de organisatie.

Na het avondeten besloot ik een ommetje te maken. Ik liep langs de ondergrondse vuilcontainer aan de Bergselaan en hoorde een hels kabaal. De klep schoot open en een volle vuilniszak sprong eruit. Van binnenuit scheurden twee handen de zak open en een lichtbruin verbrand schepsel met een geel fluorescerend sportbroekje aan en spierwit haar om de schedel gedrapeerd sprong uit de zak. Het keek me aan, gromde en fladderde weg. Ik besloot mijn ommetje te vervolgen en zag links en rechts  op de Bergselaan en in de zijstraten opengescheurde vuilniszakken liggen. Ik telde er tientallen, misschien wel honderden. Ik was net thuis toen ik een mail van de organisatie kreeg met de uitslag van de tuinvogeltelling.

Beste vogelteller. Wederom bedankt voor uw geweldige steun en inzet. We kunnen wel concluderen dat de tuinvogeltelling ook dit jaar de eerste dag een daverend succes was. Bij deze ontvangt u de uitslag. Tussen haakjes het aantal waarnemingen. Veel bekende vogels, maar toch ook een verrassende winnaar!

Bald Eagle (0)

Woestijnvalk (0)

Pinguïn (2)

Condor (6)

Kuifeend (212)

Merel (400)

Halsbandparkiet (1200)

Duif (1400)

Roodborstje (6000)

Huismus (9000) 

                               

En de absolute winnaar met twintigduizend waarnemingen :

De Vreemde Vogel.


Foto : Raymond Swaep

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Reacties

  1. Hoe krom kan een mensenbrein denken? Die vraag stelt Raymond F. Swaep zich volgens mij iedere keer weer af als hij aan een nieuwe column begint. Een op zich vrij saaie tijdsbesteding als het een keer paar jaar tellen van de vogels in je tuin, is voor de Poëet van het Oude Noorden aanleiding om de prachtige kunststroming die wij absurdisme noemen van een nieuwe dimensie te voorzien. De Gedaanteverwisseling van Franz Kafka is goed, De Hersenspinsels van de Eenzame Fietser zijn beter.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank u zeer mijnheer de Wit voor deze prachtige woorden.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo wil ik ook vaak kunnen schrijven, maar wens dat Lezers geduld hebben voor de opbouw.
    Beetje blablah in het midden, en dan keihard naar het Plot!
    Dankje Raymond Swaep! Genoten!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Mario. Bedankt! Ik heb via Marcel inmiddels ook jou blog bereikt. Harstikke leuk en wat heb je mooie, ontroerende woorden voor Moeder.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...