Doorgaan naar hoofdcontent

Gans

 



Ik had recent een vrije dag en besloot een wandeling om het pittoreske centrum te maken. Het zou geen halve wandeling worden, maar een wandeling om het ganse centrum heen. Gans de dag wilde ik ervoor inplannen. Nadat ik gans mijn kom met Brinta had geleegd trok ik mijn duffelcoat aan, knoopte deze gans dicht en gleed mijn voeten in sandalen van sandelhout. Voor de zekerheid had ik de klimatologische omstandigheden gecheckt en de weerman wist mij gelukkig te melden dat het de ganse dag droog zou blijven, met een gans etmaal aanwezig briesje, welke echter niet boven de anderhalf Beaufort zou uitkomen. Na een kwartiertje arriveerde ik bij de stadsmuren die het ganse centrum van Glas en Staal omringen. Een tourguide stond wetenswaardigheden in het Nederlands uit te strooien over een groep toeristen uit Leipzig. “ Jullie Brüder uit het Westen hebben ons ganse centrum gebombardeerd, maar waren zo hoffelijk om de stadsmuren te ontzien zodat wij deze in hun ganse pracht en praal kunnen bewonderen. “ Gans de groep staarde de tourguide met verwondering aan en een zwaarlijvige man met een knickerbocker aan zei :  “ Mag ik u namens gans de Oost-Duitse gemeenschap onze verontschuldigingen aanbieden? “ “ Gans geaccepteerd “ zei de tourguide. 

Ik liep verder en een stukje verderop zag ik bij een restaurant een uithangbord dat over de ganse breedte was beschreven met de tekst :  “ Aanbieding: Ganse middag twee gevogeltes bestellen en slechts een betalen. Bestelling plaatsen vóór 16.30 uur “  Ik keek op mijn klokje, het was 10.41 uur. Als ik op wandeltempo om het ganse centrum zou gaan lopen zou ik nooit op tijd terug zijn voor de aanbieding. Ik besloot het over een andere boeg te gooien, een gans andere boeg. Ik trok mijn sandelhouten sandalen strak en zette aan voor een sprint. Ik was voornemens een lange sprint om het ganse centrum te maken zodat ik op tijd bij het restaurant zou zijn. Onderweg kwam ik diverse mij bekende sujetten tegen die een praatje met mij wilden maken. Omdat ik geen tijd had duwde ik ze weg en als ze bleven volharden pompte ik mijn ganse gebalde vuist op hun muil. De sprint was zwaar, mijn ganse lichaam begon te kraken en te piepen en mijn ganse gelaat was bedekt met zweet. Na een straf uurtje zag ik in de verte het restaurant opdoemen. Vlak voor het restaurant begon mijn maag te draaien. Ik kon het niet tegenhouden en braakte mijn ganse maaginhoud over de stoep. Twee hopen half verteerde Brinta met her en der wat afgekloven teennagels lagen te dampen in de open lucht.

Nadat ik mijn ganse gezicht enigszins in een fontein had opgefrist betrad ik het restaurant. Ik werd verwelkomd door een gerant die gans in zwart was gekleed. “ Ik kom voor de aanbieding “ zei ik. “ Prima. Met hoeveel bent u? “ “ Ik ben gans alleen “ zei ik. “ Geeft niet “ zei de gerant. U kunt niet alles hebben. Het zou toch wat zijn als het ganse leven in balans zou zijn. Volgt u mij maar. “ Ik volgde de gerant. We liepen het ganse restaurant door en hij placeerde me ergens in een hoek. “ Geeft u mij de kaart maar “ lachte ik hem toe. “ Onze aanbieding is vandaag een groot succes gebleken “ lachte de gerant eveneens. “ Het was een dermate groot succes dat er nog maar één soort gevogelte over is. “ Ok, ok “ mompelde ik. “ Welk gevogelte kunt u me aanbieden? “ “ Gans! “ kraaide de gerant. “ Zal ik beide ganzen gans voor u aansnijden? “

 

 

Foto : www.licg.nl


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...
Een reactie posten
Meer lezen

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...
4 reacties
Meer lezen

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...
6 reacties
Meer lezen