Waarom hip?.........Als het ook onhip kan.

  

 

We waren vrij recent in Italie voor een korte vakantie. Het was niet het laffe, hippe Italie zoals ons regelmatig voorgeschoteld wordt op tv en social media, het Italië van weke latino’s die tot hun vijfendertigste bij mamma wonen en met hun kekke kleding door de straten struinen. De prospectussen willen ons doen geloven dat Italiaanse mannen en vrouwen altijd op hun best gekleed gaan en elkaar ontmoeten op fancy plekken waar de zon altijd schijnt. Ik zal u uit de droom helpen : Dat Italië bestaat niet. Het heeft net zoveel realiteitszin als de afgestofte en opgepoetste straten van het stadje uit The Truman Show.

Het was frisjes toen we in Noord-Italië aankwamen. Je zag niet veel van de Italianen. De frisse wind noopte ze hun handen in hun zakken en hun hoofd diep in hun kraag van hun jassen te laten zakken. We streken neer in het verre van hippe dorpje Brisighella. Hier aan de aan de voet van de Apennijnen strekt zich een rustiek landschap voor je uit. Ons appartement had zo kunnen fungeren als decor van een toneelstuk over de Risorgimento. Zo uit de tijd en stoffig als het was. 

Nadat we geïnstalleerd waren besloten we een rondje door het verre van hippe dorp te maken. Op een pleintje onder de bomen stond een smoezelig, afgetobd terras dat was gevuld met lokale fossielen. Naast de divers koppen koffie stonden kleine glaasjes met een doorschijnende substantie. Dat dit geen vlierbloesemsiroop was bleek wel aan de blosjes die de ouden van dagen op hun wangen hadden. Een mamma van pak 'm beet honderd kilo hees zich uit de stoel en begon op valse toon een aria te zingen. Drie jonge mannen met wollen colberts en drie vrouwen met bloemetjesjurken droegen al zingend hun steentje bij. Het leek wel of we op de set van Novecento waren, zo authentiek. We namen een cappuccino van 1,40 euro (  Oh, oh. Wat is er toch mis met de Nederlandse horeca? ) en genoten van de taferelen. Het bleek de dag van de Artisjok te zijn en dit was de verklaring voor de opwinding en de vele kraampjes. Voor veel locals was dit feest een reden om al voor de middag twee flessen wijn naar binnen te harken.

 

In de avond gingen we in het verre van hippe en bruisende centrum op zoek naar een eetgelegenheid. De straten waren uitgestorven en het leek wel of de dood via de muren de kasseien overstroomde. Nadat we enkele keren de hoek waren omgeslagen kwamen we uit bij een aantrekkelijk tentje ingeklemd tussen twee afgebladderde muren. Het bestellen was een uitdaging op zich. In dit deel van Italië is men de Engelse taal nog niet machtig.

 

De volgende dag besloten we een flinke wandeling te maken. Het is mooi in dit deel van de Apennijnen. Het lijkt een beetje op The Borders en dat zal ook de reden zijn dat ik me er al snel thuis voelde. Geen uitgedroogde stranden hier, maar sappige, groene heuvels waar onder andere olijfbomen op groeien. De wandeling was prachtig met weelderige vegetatie en mooie vergezichten. We hadden hier letterlijk veel contact met de natuur en dit was vooral te danken aan de vele distels die aan onze kuiten bleven haken. Na het nuttigen van ettelijke liters van het niet zo hippe drankje H2O werd het tijd een etablissement en een niet al te hip terras op te zoeken. We hadden geluk. Nadat we de laatste distels van ons af hadden geschud dook er een pittoresk onderkomen met terras op. We hebben hier een mooi uurtje doorgebracht.

 

Onze volgende stek was Chioggia. Dit is een vissersplaats ongeveer vijftig kilometer ten zuiden van Venetië gelegen. De ganse stek staat in het teken van de visserij en dat was te ruiken ook. Ik heb zelden een plaats gezien die zo onhip is. De boel is afgebladderd en verweerd, de mensen zijn lelijk en dragen kleren die niet zouden misstaan in Glasgow en het is er door de claustrofobische bouw altijd donker in de straten. Maar mensen wat hing er een lekkere sfeer. We hebben een heerlijk tochtje met de boot gemaakt door naar rotte vis riekende wateren.

 

Vanuit Chioggia hebben we met de bus een dagtrip naar Venetië gemaakt. We waren lichtjes bevreesd aangezien Venetië bekend staat als een stevig hippe bestemming. Gelukkig regende het pijpestelen en dat gaf ons enige hoop. We konden ons geluk niet op toen we aankwamen en ons verteld werd dat de builenpest was uitgebroken. Het bijzondere van deze variant was dat alleen de spaarzame overgebleven locals en hippe toeristen hier last van kregen. Op de een of andere manier kreeg het virus geen vat op onhippe toeristen. Wat een dag mensen. Een stuk werelderfgoed de ganse dag voor jezelf alleen.

 

We zijn onze trip geëindigd in Bologna. Bologna staat vooral bekend als een sociale stad met linkse signatuur. Ze hebben hier de beeldende kunst hoog in het vaandel staan. Mislukte kunstenaars krijgen in Bologna een tweede kans. De straten zijn vergeven van prachtige kunstwerken van deze over het algemeen onderschatte kunstenaars.

Foto's     -    Raymond Swaep