Het Orakel

 

Deze week is de informatie naar buiten gekomen. Waar ik er normaliter stoïcijns onder blijf kan ik het dit keer maar niet van me afzetten. Mijn werk lijdt eronder en ik slaap slecht. Ik moet en zal het weten, pas dan vind ik weer rust.

Wat speurwerk heeft opgeleverd dat hij in het uiterste puntje van het Avondland woont, in de Hooglanden van Schotland. Ik bel mijn chef en vertel hem dat ik een weekje vrij neem. Ik hoor hem nog slapjes tegenstribbelen als ik de hoorn op het toestel leg. Ik pak mijn rugzak in en neem het document mee.

Alles verloopt vlekkeloos tot nu toe. De veerboot heeft geen vertraging. Vanaf Newcastle is het zeven uur rijden en ik ben al ruim zes uur onderweg. Zoals iedere keer dat ik hier ben word ik weer overdonderd  door de natuur. Bergen, zwarte lochs, donkergroene sparren, eindeloze heidevelden en verlaten, vervallen kastelen die al eeuwen op hun eilanden en hun landtongen staan. Ik ben op weg naar een hooggelegen heideveld vanwaar je een magnifiek uitzicht op Skye moet hebben. In het midden van het heideveld staat de meest afgelegen pub van het eiland. Hier zal ik mijn vraag stellen. Ik veeg het zweet uit mijn ogen en plotseling doemt vanuit de mist een klein gebouwtje van leisteen op. Het is overduidelijk de pub waar ik naar op zoek ben. Ik open de krakende deur en een golf van geluid, warmte en rook komt me tegemoet. Het geroezemoes van de aanwezige clientele vult de ruimte. Ik loop naar de bar en bestel een pint Best Bitter.

‘Where can I find him?’ vraag ik de barman.

‘Who?’

‘The Orakel. ‘

Het geroezemoes verstomt en minstens veertig paar ogen kijken me aan. Ogen die behoren tot de clientele die allemaal ruim de zestig zijn gepasseerd.

‘Over there,’ zegt de barman en hij wijst door het raam naar buiten. Achter de pub ligt een heuvel en op die heuvel zit of staat iets of iemand. Ik loop naar de deur en als de Rode Zee wijken de mensen voor me uit. Het is nog een flinke klim en het kost me ongeveer drie kwartier om boven te komen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn twijfels heb nu ik boven ben. Hij heeft ogen als gebroken spiegels, tanden in de kleur van koffiedrab en een snor als een rij platgetrapte motten. Ik heb er weinig fiducie in, maar dit moet hem toch echt zijn, Het Orakel. Voorzichtig haal ik het document uit mijn rugzak en overhandig Het Orakel deze. Hij bekijkt het document met een diepe frons. Na een minuut of zeven haalt hij een stuk houtskool uit zijn jas en begint op het document te schrijven. Als hij klaar is rolt hij voorzichtig het document weer op.

‘You read it at home. ‘

Ik maak een diepe buiging voor hem, kus zijn voeten, die naar zout en dode bladeren smaken, en loop achterstevoren de heuvel af zonder oogcontact te maken. Ik neem nog een Best Bitter in de pub en ga op huis aan.

Eenmaal thuis schenk ik mezelf een Trappist in, doe de deuren op slot, sluit de gordijnen en trek de stekker van de telefoon uit het stopcontact. Ik haal het document uit mijn rugzak, rol deze voorzichtig uit en lees wat Het Orakel heeft voorspeld. Tranen van geluk schieten in mijn ogen. Het is de reis dubbel en dwars waard geweest!!!

 

AUGUSTUS 2025

 Feyenoord  -  José Mário dos Santos Mourinho Félix ( The Special One ) 3-0

José Mário dos Santos Mourinho Félix ( The Special One ) -  Feyenoord  0-2