Doorgaan naar hoofdcontent

Het berenjong

 


Mensen die net zijn begonnen met schrijven worden vaak geconfronteerd met kreten als : ‘Schrijven is schrappen ’, ‘Show don’t tell, ’  'Laat de lezer zelf invulling doen.’

Wat wordt hier nu precies mee bedoeld? Het komt er simpelweg op neer dat teveel informatie die je de personages meegeeft aan de lezer een nadelig effect veroorzaakt. Het tot in den treure oplepelen van emoties van de personages zal je lezers doen afhaken. Hoe vaak leest u niet een verhaal en een personage, of het nu de protagonist of de antagonist is, en verveelt u stierlijk omdat u alles over hem/haar al weet, voelt. 

Laat ik u een simpel voorbeeld geven. Een zéér hongerig personage heeft net bij Kentucky Fried Karton een stuk uitgedroogde kip gekocht. Het goedje valt, tot zijn verbazing en woede, niet helemaal lekker.

 Hij nam een hap van de uitgedroogde kip en voelde het bloed uit zijn gezicht trekken. Zijn maag draaide zich tien keer om en de rillingen liepen over zijn lijf. Woede maakte zich van hem meester. Hij krijste in het rond terwijl hij over zijn nek ging. ‘Ik ga deze hele tent in elkaar raggen,’ brieste hij. Hij sloeg met zijn vuist op de toonbank en de vuist begon te gloeien als een open haard. ‘Au, au, ‘brieste hij. ‘Dat doet pijn. ‘

U ziet het. Heel veel informatie, maar het blijft een personage van bordkarton.

Hoe het ook kan ziet u in het onderstaande fragment.

Hij nam een hap van de droge kip en voelde meteen dat het mis was. De wereld draaide om hem heen. Voordat hij door zijn hoeven zakte sloeg hij hard op de toonbank. Het laatste wat hij hoorde was : Hou hem vast!

U ziet het. Er is veel minder bekend over dit personage. Er is geschrapt, minder verteld en u kunt een eigen invulling geven.

Ik heb een jaar met deze methodes geworsteld en ben toen gaan schrijven. Het resultaat is mijn roman ‘Het berenjong. ‘ Een druistig berenjong beleeft een groot avontuur in gemengde loof – en dennenbossen.

Vol trots presenteer ik u bij deze mijn debuutroman ‘Het berenjong.

Het berenjong liep door het donkere bos. Plots vloog er een ekster uit de boom en deze prikte hem met zijn snavel in de bibs. GROOAARRRRR brulde het berenjong en hij………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...