Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

    Nu sta ik hier in die lege aan erosie blootgestelde stad. Duizend jaar in de toekomst, ver van en dicht bij huis en haard tegelijk.  ‘Proef van de tijddilatatie,’ zei de Beste Man. Waarom heeft hij me in vredesnaam hierheen gestuurd? Kijk, er zit iets in mijn linker broekzak. Een stuk papier. Ik vouw het papier open en het blijkt een brief te zijn, een brief van de Beste Man.  ' Beste Eenzame Fietser. ‘Wat heb ik nu aan mijn fietsen hangen?’ zul je wel denken. Je zult het allemaal gaan leren Fietser, heb geduld. Je weet toch dat het heelal aan het uitdijen is? Heb je wel eens een ballon opgeblazen? Precies, die wordt groter en groter, dijt uit. Waarom dijt de ballon uit? Inderdaad, omdat deze ruimte heeft om uit te dijen. Die ruimte heeft ons heelal ook. Er bevinden zich talloze universums in deze ruimte Fietser, maar wat is die ruimte dan? Je staat nog maar aan het begin. Je gaat het allemaal leren, de vierde dimensie, de afstandmeting via niet – Euclidische m...

  Zondagochtend, 6.15 uur. Ik schuif de gordijnen opzij en kijk naar buiten. De natte straten zijn gevuld met stilte en leegte. Deze dag vraagt om een ritje Hoek van Holland. Terwijl het water links en rechts van de gevels klotst en een enkeling aan de overkant van de straat scharrelt, loop ik door verlaten straten richting metrostation Blijdorp. Hier duik ik met behulp van een elektrische trap zesentwintig meter de grond in. Op het perron ben ik, zoals verwacht, de enige reiziger. Langzaam hoor ik zijn voetstappen naderen en even later staat hij voor me. Zijn grijze baard en haren zijn inmiddels weer gegroeid. Hij ziet er weer uit als vanouds. ‘Eenzame Fietser. Goedemorgen.’ ‘Goedemorgen.’ ‘Op de een of andere manier had ik je vandaag hier wel verwacht.’ zegt hij. ‘Het is er een prima tijd voor beste man. Ik heb de ganse dag de tijd.’ ‘Wederom speel je met de tijd terwijl je er totaal geen weet van hebt Eenzame Fietser?'  'Weet van hebt?' 'Hoe sneller een...

  Ik loop door een door de zon beschenen en fel verlicht bos. Het is hoogzomer en de bomen tonen hun bladeren in volle pracht. De lucht is helder en warm.  In de verte zie ik een man aan komen lopen. Hij is rijzig, kaal en heeft een glad gezicht. ‘Goedemorgen Eenzame Fietser,‘ groet hij me. ‘Insgelijk. Ken ik u?’ ‘Zeker. We hebben elkaar vaker ontmoet.’ Ik staar in zijn ogen en hij komt me inderdaad bekend voor. ‘Waar hebben we elkaar ontmoet?’ ‘In bossen als deze en op eindeloze boomloze vlaktes. Kijk maar eens goed naar mijn kale hoofd en mijn gladde kaak. Vanmorgen had ik het nog, een grijze baard en lang grijs haar. Ik ben vanmorgen naar de kapper geweest.’ ‘Warempel. U heeft gelijk. Nu zie ik het.’ Vorige keer ben je met me mee gegaan naar Halte Singulariteit . Heb je zin om nog een stukje verder te gaan?’ ‘Nog verder? Maar we waren toch al bij het eindpunt? ‘ ‘Daar heb je geliik in Eenzame Fietser. De Singulariteit was inderdaad ons eindpunt, maar metaf...

Ik stond vanmorgen op metrostation Blijdorp om de metro naar eindpunt Hoek van Holland te nemen. Hier stopt de metro aan het strand en heb je het gevoel dat je aan het einde van de wereld bent beland. Als je hier uitstapt, zeker in de herfst en de winter, dan ruik je heel sterk de zee en word je aan alle kanten gezandstraald. Metrostation Blijdorp is het mooiste metrostation van ons land. Het ligt diep verscholen onder de grond en heeft de grandeur van de Moskouse metrostations welke door Stalin en consorten zijn gebouwd. Hier stond ik vanmorgen. Het is stil, heel stil, ik ben de enige levende ziel op het perron. Op het scherm staat ‘ Eindstation Hoek van Holland ’ . Plots hoor ik in de verte voetstappen naderen. De klanken van de voetstappen klinken hol op het verlaten perron. Lang, rijzig en met een grijze baard komt hij naar me toe lopen en gaat naast me zitten. ‘Goedemorgen, ‘ zegt hij. ‘ Ga je op reis? ‘ ‘ Op reis is een groot woord. Ik ga naar Hoek van Holland. ‘ ‘ Soms...