Doorgaan naar hoofdcontent

Zoals het klokje thuis tikt tikt het nergens(4).

 


 Nu sta ik hier in die lege aan erosie blootgestelde stad. Duizend jaar in de toekomst, ver van en dicht bij huis en haard tegelijk. ‘Proef van de tijddilatatie,’ zei de Beste Man. Waarom heeft hij me in vredesnaam hierheen gestuurd? Kijk, er zit iets in mijn linker broekzak. Een stuk papier. Ik vouw het papier open en het blijkt een brief te zijn, een brief van de Beste Man.

 'Beste Eenzame Fietser. ‘Wat heb ik nu aan mijn fietsen hangen?’ zul je wel denken. Je zult het allemaal gaan leren Fietser, heb geduld. Je weet toch dat het heelal aan het uitdijen is? Heb je wel eens een ballon opgeblazen? Precies, die wordt groter en groter, dijt uit. Waarom dijt de ballon uit? Inderdaad, omdat deze ruimte heeft om uit te dijen. Die ruimte heeft ons heelal ook. Er bevinden zich talloze universums in deze ruimte Fietser, maar wat is die ruimte dan? Je staat nog maar aan het begin. Je gaat het allemaal leren, de vierde dimensie, de afstandmeting via niet – Euclidische meetkunde, zwarte materie en nog veel meer. Voor nu is het even mooi geweest en wordt het tijd om weer op huis aan te gaan. Ga je gebruikelijke bezigheden weer oppakken. Rondjes fietsen in de stad, mensen observeren en ze afzeiken in je stukjes. Bij metrostation Blijdorp zal de metro voor je klaarstaan.

Met vriendelijke groet.                                                                                                                             

Wat eens het prachtige station Blijdorp was is nu een bouwval. Door de gaten in de vloer zie ik de metro beneden staan. Ik stap in, de deuren sluiten zich en in plaats van te accelereren naar lichtsnelheid transformeert de omgeving in een tweedimensionaal plat vlak. Ik word wakker in een volle metro en een aankondiging dat we zijn gearriveerd op station Blijdorp. Was het nu een droom of niet? Ik loop naar huis en de Bergselaan ziet er weer uit zoals ik gewend ben.

‘Ik ben weer thuis, roep ik als ik binnen ben. ‘Weer thuis? Je bent net twee seconden weg grappenmaker. Ik lees trouwens net op teletekst dat je je geplande metrorit naar Hoek van Holland moet uitstellen. Een of andere ouwe gek, een kerel met lang grijs haar en een grijze baard heeft een grote kei op het spoor gegooid. Ze verwachten dat de boel de ganse dag gestremd is.‘ Een ouwe gek met een grijze baard? Achter me hoor ik het tikken van de Friese Staartklok.

Nu ik voor de klok sta is het eerste wat in me opkomt : Zoals het klokje thuis tikt tikt het nergens.

 

Foto : Raymond Swaep

 

 

 

 


Reacties

Populaire posts van deze blog

Persoonlijkheidstest.

  Ik heb jaren geleden, net als heel veel mensen, wel eens een persoonlijkheidstest gedaan. Ik werd er min of meer toe gedwongen door de organisatie waar ik toen voor werkte. Dat ik in die periode enkele chefs op de bek had geramd zal daar ongetwijfeld mede debet aan zijn geweest. Daar stond ik dan op een dinsdagochtend. Het bedrijventerrein waar de organisatie zat die de testen afnam was van een onbeschrijfelijke treurnis. Lelijke wederopbouw architectuur gecombineerd met wanstaltige jaren tachtig meuk. Eenmaal binnen in het fantasieloze kantoor kreeg ik een smakeloze instantkoffie geserveerd en werd me verteld dat ik ongeveer een kwartier moest wachten. Na een kwartier betrad ik het kantoor van de functionaris die mij de test zou gaan afnemen. Tja, wat zal ik zeggen. Als hij me had verteld dat hij de broer van Gargamel was dan had ik het stante pede geloofd. Rond zijn kale, glimmende schedel had hij een zwarte band haar. Zijn streepjesoverhemd was net iets te wijd en zijn pantalo...

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...

Zintuiglijk

  Ik stond laatst voor een kolossaal stenen gebouw. De machtige voorgevel helde naar voren en leek een constant gevecht met de zwaartekracht te voeren. Niks dan grijs zag ik om me heen. Grijs van de kolendampen uitgestoten door fabrieken in deze afgelegen arbeiderswijk. Het gebouw werd bewoond door vreemde sujetten waar geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren viel. Op zich was dat niet vreemd, ik bevond me namelijk in een gekkenhuis. De gangen, kamers, zolders, kelders, werkelijk iedere ruimte was vergeven van gekken, dwazen en krankzinnigen. Ik ging op speurtocht en belandde in een bibliotheek waar ik een boek uit de schappen trok en begon te lezen. De fabuleuze proza die mijn ogen streelde bedwelmde mijn geest. Zelden heb ik zulk mooi zintuiglijk geschreven teksten onder mijn ogen gehad. Het moet geschreven zijn door een dwaas, een geniale dwaas wel te verstaan. Er is geen touw aan vast te knopen, maar zijn begrijpen en helderheid geen overbodige begrippen bij zoveel genialiteit?...