Doorgaan naar hoofdcontent

Halte Singulariteit(1)


Ik stond vanmorgen op metrostation Blijdorp om de metro naar eindpunt Hoek van Holland te nemen. Hier stopt de metro aan het strand en heb je het gevoel dat je aan het einde van de wereld bent beland. Als je hier uitstapt, zeker in de herfst en de winter, dan ruik je heel sterk de zee en word je aan alle kanten gezandstraald. Metrostation Blijdorp is het mooiste metrostation van ons land. Het ligt diep verscholen onder de grond en heeft de grandeur van de Moskouse metrostations welke door Stalin en consorten zijn gebouwd. Hier stond ik vanmorgen.

Het is stil, heel stil, ik ben de enige levende ziel op het perron. Op het scherm staat ‘Eindstation Hoek van Holland ’. Plots hoor ik in de verte voetstappen naderen. De klanken van de voetstappen klinken hol op het verlaten perron. Lang, rijzig en met een grijze baard komt hij naar me toe lopen en gaat naast me zitten.

‘Goedemorgen, ‘ zegt hij. ‘ Ga je op reis? ‘

‘ Op reis is een groot woord. Ik ga naar Hoek van Holland. ‘

‘ Soms pakken reizen anders uit dan je zou verwachten, ‘

Ik heb geen idee wat hij bedoelt, maar in de verte hoor ik de metro aankomen en ik sta op. Ik zie dat de aankondiging Hoek van Holland op het scherm is verdwenen. Op de metro staat halte Singulariteit. De chauffeurscabine lijkt onbemand en de metro is leeg.

‘ Zag u dat ook? Halte Singulariteit. Er is een foutje op de aankondiging gemaakt. ‘ zeg ik.

‘ Wees niet ongerust. Stap maar in.‘

In de lege metro komt hij naast me zitten. De metro vertrekt en accelereert zoals ik nog nooit heb meegemaakt. Alles buiten de metro vervaagt tot een nevelige substantie.

‘ Wat heeft dit te betekenen? Waar gaan we heen? ‘

‘ Weet je wat een Zwart Gat is? ‘vraagt de grijsaard.

‘ Natuurlijk. Een plek in het universum waar de zwaartekracht zo sterk is dat zelfs het licht niet kan ontsnappen. ‘

‘ Heel goed. Wij zijn nu op weg naar zo’n Zwart Gat, sterker nog, we zitten er al in.’

‘ Dat is onmogelijk. ‘

‘ Niets is onmogelijk. We zijn op weg naar het eindpunt van het Zwarte Gat, de Singulariteit. ‘

‘ Singulariteit? ‘

‘ De Singulariteit is de kern van het Zwarte Gat. Hierin zit alle materie. De kromming van de ruimtetijd is hier zo extreem dat ruimte en tijd hier ophouden te bestaan. ‘

‘ Dit is waanzin, ik droom, ‘hoor ik mezelf mompelen.

Ik kijk opzij en de grijsaard is weg. Sterker nog, er is niets meer, alles om me heen is verdwenen. Ik wil mijn handen voor mijn ogen slaan, maar ik heb geen handen meer. Er is niets meer van me over, ik ben compleet weg.

Nu zit ik hier in de Singulariteit. Ik kan geen kant op, er is geen tijd en er is geen ruimte. Zolang de wetenschap geen bewijzen heeft voor het multiversum, het bestaan van andere universums, parallelle universums achter het Zwarte Gat zit ik hier vast. Gedoemd hier te blijven.

En toch, tegen beter weten in, roep ik : WIE KOMT MIJ IN VREDESNAAM REDDEN???

 

Foto : www.astroblogs.nl

 

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...
Een reactie posten
Meer lezen

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...
4 reacties
Meer lezen

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...
6 reacties
Meer lezen