Ik stond vanmorgen op metrostation Blijdorp om de metro naar eindpunt Hoek van Holland te nemen. Hier stopt de metro aan het strand en heb je het gevoel dat je aan het einde van de wereld bent beland. Als je hier uitstapt, zeker in de herfst en de winter, dan ruik je heel sterk de zee en word je aan alle kanten gezandstraald. Metrostation Blijdorp is het mooiste metrostation van ons land. Het ligt diep verscholen onder de grond en heeft de grandeur van de Moskouse metrostations welke door Stalin en consorten zijn gebouwd. Hier stond ik vanmorgen.
Het is stil, heel stil, ik ben de enige levende ziel op het perron. Op het scherm staat ‘Eindstation Hoek van Holland ’. Plots hoor ik in de verte voetstappen naderen. De klanken van de voetstappen klinken hol op het verlaten perron. Lang, rijzig en met een grijze baard komt hij naar me toe lopen en gaat naast me zitten.
‘Goedemorgen, ‘ zegt hij. ‘ Ga je op reis? ‘
‘ Op reis is een groot woord. Ik ga naar Hoek van Holland. ‘
‘ Soms pakken reizen anders uit dan je zou verwachten, ‘
Ik heb geen idee wat hij bedoelt, maar in de verte hoor ik de metro aankomen en ik sta op. Ik zie dat de aankondiging Hoek van
Holland op het scherm is verdwenen. Op de metro staat halte
Singulariteit. De chauffeurscabine lijkt onbemand en de metro is leeg.
‘ Zag u dat ook? Halte Singulariteit. Er is een foutje op de
aankondiging gemaakt. ‘ zeg ik.
‘ Wees niet ongerust. Stap maar in.‘
In de lege metro komt hij naast me zitten. De metro vertrekt en accelereert zoals ik nog nooit heb meegemaakt. Alles buiten de metro vervaagt tot een nevelige substantie.
‘ Wat heeft dit te betekenen? Waar gaan we heen? ‘
‘ Weet je wat een Zwart Gat is? ‘vraagt de grijsaard.
‘ Natuurlijk. Een plek in het universum waar de
zwaartekracht zo sterk is dat zelfs het licht niet kan ontsnappen. ‘
‘ Heel goed. Wij zijn nu op weg naar zo’n Zwart Gat, sterker
nog, we zitten er al in.’
‘ Dat is onmogelijk. ‘
‘ Niets is onmogelijk. We zijn op weg naar het eindpunt van
het Zwarte Gat, de Singulariteit. ‘
‘ Singulariteit? ‘
‘ De Singulariteit is de kern van het Zwarte Gat. Hierin zit
alle materie. De kromming van de ruimtetijd is hier zo extreem dat ruimte en
tijd hier ophouden te bestaan. ‘
‘ Dit is waanzin, ik droom, ‘hoor ik mezelf mompelen.
Ik kijk opzij en de grijsaard is weg. Sterker nog, er is
niets meer, alles om me heen is verdwenen. Ik wil mijn handen voor mijn ogen slaan, maar
ik heb geen handen meer. Er is niets meer van me over, ik ben compleet weg.
Nu zit ik hier in de Singulariteit. Ik kan geen kant op, er is geen tijd en er is geen ruimte. Zolang de wetenschap geen bewijzen heeft voor het multiversum, het bestaan van andere universums, parallelle universums achter het Zwarte Gat zit ik hier vast. Gedoemd hier te blijven.
En toch, tegen beter weten in, roep ik : WIE KOMT MIJ IN
VREDESNAAM REDDEN???
Foto : www.astroblogs.nl

Wat een ellende. Ik hoop dat ik dat nooit meemaak.
BeantwoordenVerwijderenGewoon met de fiets naar Hoek van Holland gaan.
Verwijderen