Doorgaan naar hoofdcontent

Halte Singulariteit(1)


Ik stond vanmorgen op metrostation Blijdorp om de metro naar eindpunt Hoek van Holland te nemen. Hier stopt de metro aan het strand en heb je het gevoel dat je aan het einde van de wereld bent beland. Als je hier uitstapt, zeker in de herfst en de winter, dan ruik je heel sterk de zee en word je aan alle kanten gezandstraald. Metrostation Blijdorp is het mooiste metrostation van ons land. Het ligt diep verscholen onder de grond en heeft de grandeur van de Moskouse metrostations welke door Stalin en consorten zijn gebouwd. Hier stond ik vanmorgen.

Het is stil, heel stil, ik ben de enige levende ziel op het perron. Op het scherm staat ‘Eindstation Hoek van Holland ’. Plots hoor ik in de verte voetstappen naderen. De klanken van de voetstappen klinken hol op het verlaten perron. Lang, rijzig en met een grijze baard komt hij naar me toe lopen en gaat naast me zitten.

‘Goedemorgen, ‘ zegt hij. ‘ Ga je op reis? ‘

‘ Op reis is een groot woord. Ik ga naar Hoek van Holland. ‘

‘ Soms pakken reizen anders uit dan je zou verwachten, ‘

Ik heb geen idee wat hij bedoelt, maar in de verte hoor ik de metro aankomen en ik sta op. Ik zie dat de aankondiging Hoek van Holland op het scherm is verdwenen. Op de metro staat halte Singulariteit. De chauffeurscabine lijkt onbemand en de metro is leeg.

‘ Zag u dat ook? Halte Singulariteit. Er is een foutje op de aankondiging gemaakt. ‘ zeg ik.

‘ Wees niet ongerust. Stap maar in.‘

In de lege metro komt hij naast me zitten. De metro vertrekt en accelereert zoals ik nog nooit heb meegemaakt. Alles buiten de metro vervaagt tot een nevelige substantie.

‘ Wat heeft dit te betekenen? Waar gaan we heen? ‘

‘ Weet je wat een Zwart Gat is? ‘vraagt de grijsaard.

‘ Natuurlijk. Een plek in het universum waar de zwaartekracht zo sterk is dat zelfs het licht niet kan ontsnappen. ‘

‘ Heel goed. Wij zijn nu op weg naar zo’n Zwart Gat, sterker nog, we zitten er al in.’

‘ Dat is onmogelijk. ‘

‘ Niets is onmogelijk. We zijn op weg naar het eindpunt van het Zwarte Gat, de Singulariteit. ‘

‘ Singulariteit? ‘

‘ De Singulariteit is de kern van het Zwarte Gat. Hierin zit alle materie. De kromming van de ruimtetijd is hier zo extreem dat ruimte en tijd hier ophouden te bestaan. ‘

‘ Dit is waanzin, ik droom, ‘hoor ik mezelf mompelen.

Ik kijk opzij en de grijsaard is weg. Sterker nog, er is niets meer, alles om me heen is verdwenen. Ik wil mijn handen voor mijn ogen slaan, maar ik heb geen handen meer. Er is niets meer van me over, ik ben compleet weg.

Nu zit ik hier in de Singulariteit. Ik kan geen kant op, er is geen tijd en er is geen ruimte. Zolang de wetenschap geen bewijzen heeft voor het multiversum, het bestaan van andere universums, parallelle universums achter het Zwarte Gat zit ik hier vast. Gedoemd hier te blijven.

En toch, tegen beter weten in, roep ik : WIE KOMT MIJ IN VREDESNAAM REDDEN???

 

Foto : www.astroblogs.nl

 

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Persoonlijkheidstest.

  Ik heb jaren geleden, net als heel veel mensen, wel eens een persoonlijkheidstest gedaan. Ik werd er min of meer toe gedwongen door de organisatie waar ik toen voor werkte. Dat ik in die periode enkele chefs op de bek had geramd zal daar ongetwijfeld mede debet aan zijn geweest. Daar stond ik dan op een dinsdagochtend. Het bedrijventerrein waar de organisatie zat die de testen afnam was van een onbeschrijfelijke treurnis. Lelijke wederopbouw architectuur gecombineerd met wanstaltige jaren tachtig meuk. Eenmaal binnen in het fantasieloze kantoor kreeg ik een smakeloze instantkoffie geserveerd en werd me verteld dat ik ongeveer een kwartier moest wachten. Na een kwartier betrad ik het kantoor van de functionaris die mij de test zou gaan afnemen. Tja, wat zal ik zeggen. Als hij me had verteld dat hij de broer van Gargamel was dan had ik het stante pede geloofd. Rond zijn kale, glimmende schedel had hij een zwarte band haar. Zijn streepjesoverhemd was net iets te wijd en zijn pantalo...
4 reacties
Meer lezen

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...
Een reactie posten
Meer lezen

Zintuiglijk

  Ik stond laatst voor een kolossaal stenen gebouw. De machtige voorgevel helde naar voren en leek een constant gevecht met de zwaartekracht te voeren. Niks dan grijs zag ik om me heen. Grijs van de kolendampen uitgestoten door fabrieken in deze afgelegen arbeiderswijk. Het gebouw werd bewoond door vreemde sujetten waar geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren viel. Op zich was dat niet vreemd, ik bevond me namelijk in een gekkenhuis. De gangen, kamers, zolders, kelders, werkelijk iedere ruimte was vergeven van gekken, dwazen en krankzinnigen. Ik ging op speurtocht en belandde in een bibliotheek waar ik een boek uit de schappen trok en begon te lezen. De fabuleuze proza die mijn ogen streelde bedwelmde mijn geest. Zelden heb ik zulk mooi zintuiglijk geschreven teksten onder mijn ogen gehad. Het moet geschreven zijn door een dwaas, een geniale dwaas wel te verstaan. Er is geen touw aan vast te knopen, maar zijn begrijpen en helderheid geen overbodige begrippen bij zoveel genialiteit?...
Een reactie posten
Meer lezen