Doorgaan naar hoofdcontent

De Informatieparadox(2)

 


Ik loop door een door de zon beschenen en fel verlicht bos. Het is hoogzomer en de bomen tonen hun bladeren in volle pracht. De lucht is helder en warm. In de verte zie ik een man aan komen lopen. Hij is rijzig, kaal en heeft een glad gezicht.

‘Goedemorgen Eenzame Fietser,‘ groet hij me.

‘Insgelijk. Ken ik u?’

‘Zeker. We hebben elkaar vaker ontmoet.’ Ik staar in zijn ogen en hij komt me inderdaad bekend voor.

‘Waar hebben we elkaar ontmoet?’

‘In bossen als deze en op eindeloze boomloze vlaktes. Kijk maar eens goed naar mijn kale hoofd en mijn gladde kaak. Vanmorgen had ik het nog, een grijze baard en lang grijs haar. Ik ben vanmorgen naar de kapper geweest.’

‘Warempel. U heeft gelijk. Nu zie ik het.’

Vorige keer ben je met me mee gegaan naar Halte Singulariteit. Heb je zin om nog een stukje verder te gaan?’

‘Nog verder? Maar we waren toch al bij het eindpunt? ‘

‘Daar heb je geliik in Eenzame Fietser. De Singulariteit was inderdaad ons eindpunt, maar metafysisch gezien hebben we nog een stap te zetten.‘

Wederom heb ik geen idee wat hij bedoelt, maar mijn nieuwsgierigheid is ontembaar. Even later zitten we in de metro en zoeven naar halte Singulariteit.

‘We zijn er.’ hoor ik ergens galmen.

Ik kijk om me heen en zie wederom niks. Ik ben daar waar geen tijd en ruimte is.

‘Het wordt tijd voor de volgende stap Eenzame Fietser.  Heb je wel eens gehoord van de Informatieparadox? ‘

‘Niet echt.‘

‘Het stelt niet zoveel voor Eenzame Fietser. Bij veel natuurkundigen is de verwachting dat een Zwart Gat alle informatie die erin valt vernietigt, maar volgens de quantummechanica kan informatie nooit verloren gaan. Dit noemen ze de Informatieparadox. Ik ga je laten zien dat er helemaal geen paradox is en dat Zwarte Gaten gewoon hun werk doen.

 ‘Hoe gaat U dat dan doen? ‘

Geen antwoord, het blijft stil. Alles om me heen begint te draaien en ik begin aan een reis door het ultieme niemandsland. Ik open mijn ogen en sta voor mijn huisdeur. Ik wil mijn huissleutels pakken, maar ik heb deze niet meer. Mijn portemonnee met al mijn gegevens is ook weg. Ik bel aan en de deur wordt open gedaan.

‘Hallo. Ik ben thuis, ‘ zeg ik.

‘Wie ben je? Ga weg! , hoor ik als ik naar binnen loop.

Er wordt getelefoneerd en binnen twee minuten staat de politie voor de deur. Ik zet het op een rennen en bel aan bij Grote Geeuw.

‘Met de Eenzame Fietser, ‘ zeg ik.

‘Nooit van gehoord, ‘en de deur blijft dicht.

Hetzelfde bij Rellen Ron en Ome Harry. Ook hier blijft de deur dicht met de mededeling dat ik niet bekend ben. Ik pik een fiets en rij richting Sufstad. Ik bel aan bij Ome Beertje en als ik naar binnen loop schopt hij me naar buiten. Ook hij kent me niet. De volgende uren gaan als een waas voorbij. Ik eindig in een donker nevelig bos. Plots zie ik hem verschijnen, lang met grijs haar en een volle grijze baard.

De grote vraag die in me opborrelt is : ZAL HIJ ME GAAN HERKENNEN?

 

Foto : www.newscientist.nl


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...
Een reactie posten
Meer lezen

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...
4 reacties
Meer lezen

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...
6 reacties
Meer lezen