Doorgaan naar hoofdcontent

Sombertjes hè?

 


Het werd vorige week wereldkundig gemaakt : Nederlanders beginnen een gesprek vaak over het weer. Dit verbaast me niet, want dat wist ik al decennia. Nu worden er onderzoeken aan gewijd die moeten aantonen wat daar de reden van is. Weggegooid geld, ik kan het u zo vertellen. De meeste mensen zijn fantasieloos en hebben werkelijk niks te vertellen. Wat voor hallucinerende proza over het weer en aanhangende onderwerpen ik iedere dag hoor, het is ongekend. Ik zal er eens een paar voor u op een rij zetten.


Het zonnetje schijnt. Dat hebben we wel verdiend.

Ik heb het wel eens eerder aangekaart, maar het is gewoon not done om een verkleinwoord voor de zon te gebruiken. Het is een immens hemellichaam waarvan de oppervlakte je doet duizelen. Ik ben vooral gefascineerd door de frase Dat hebben we wel verdiend. Wat is in vredesnaam de reden dat wij, die hier de ganse dag de nectar van de welvaartsmaatschappij opslurpen, dit hebben verdiend? Dit is toch een contradictie met de hoofdletter C? Wij verdienen niks, nederigheid is het wat wij verdienen. De mensen die deze onzin verkondigen verdienen een eenzame opsluiting in een van vocht druipende grot tot ze volkomen krankzinnig zijn geworden en voor de eeuwigheid kunnen worden opgesloten in het gekkenhuis. 

 

Gisteren was het zomer, vandaag is het weer herfst.

Deze uitspraak, die ik notabene halverwege de lente heb gehoord, doet je draaien van  absurditeit. De enige dag van het jaar waarop je deze uitspraak kunt doen is de eerste dag van de herfst. U begrijpt ongetwijfeld dat de idioot die zit zei de zonnige dag als een zomerdag bestempelde en de regenachtige dag als een herfstdag. Dit is volkomen waanzin. Zomerdagen en herfstdagen bestaan uit zonnige dagen en regenachtige dagen. Je kunt op een regenachtige lentedag niet zeggen dat het herfst is. Je schopt hiermee de fundamenten van alle klimatologische theorieën in stukken. De gestoorde die dit heeft gezegd zou je moeten vastbinden op een stoel, met de kleren aan onder een koude douche zetten en zeggen : Zo voelt een regenachtige herfstdag aan.


Sombertjes hè?

Dit is wel een van mijn favorieten. U begrijpt ongetwijfeld wat het stuk ongeluk die dit gezegd heeft bedoelt met deze holle frase. De zon schijnt niet, er hangen donkere wolken, het is somber. Dat is een conclusie die je gewoon niet kan trekken. Feitelijk bepaal je hiermee dat ieder mens vindt dat het somber is als de zon niet schijnt terwijl er genoeg mensen zijn die opfleuren bij het ontbreken van de zon en het voortrazen van donkergrijze wolken. Ondergetekende bijvoorbeeld. Degene die deze wartaal heeft geuit zou je eigenlijk in een net gegraven kuil moeten werpen, deze dichtgooien en dan roepen : Dit is somber!


Gisteren zaten de terrassen vol, vandaag zal dat minder zijn.

Het mislukte mens die dit heeft geroepen heeft zichzelf eigenschappen toegedicht die het niet heeft. Ik hoorde deze uitspraak op een donderdagochtend waarop de zon niet scheen. De woensdag daarvoor had de ganse dag de zon geschenen en bleken de terrassen vol te hebben gezeten. ( Ik heb dat niet zelf geconstateerd, want ik zit nooit op een zonnig terras. Ik weet het van foto’s ) Niemand, zo goed als niemand is in staat in de toekomst te kijken. Op donderochtend 9.30 uur kun je nooit weten of de terrassen die dag wel of niet vol zullen zitten. De knurft die dit had gezegd vertelde ik ook dat ik de enige ben die in de toekomst kan kijken. ‘Hoe dan?’ vroeg hij nog. ‘Ik voorspel dat over vier seconden jouw verstandskiezen over de natuurstenen van de Oude Haven zullen stuiteren’ waarna ik hem neerhaalde.

Dit waren zomaar enkele voorbeelden. Ik zou nog dagen door kunnen gaan als ik zou willen. De wereld is vergeven van holle frasen die het documenteren waard zijn. 


Foto : Raymond Swaep



Reacties

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...