Een doodgewone dag

 

U kunt het zich misschien haast niet voorstellen dat iemand zoals ik, iemand die een leven heeft dat bol staat van passie, dynamiek en prikkels, ook wel eens een doodgewone dag heeft. Laat ik nu toevallig recent zo’n dag hebben beleefd.

 

We schrijven een zaterdagmorgen en ik heb net op mijn ING app kunnen zien dat mijn salaris is gestort. Ik werk voor een producent van boterbabbelaars en mijn werkgever is zeer secuur in het maandelijks overmaken van het salaris. Klokslag iedere 26^e van de maand wordt mijn rekening -courant gevuld. In het bedrijf ben ik verantwoordelijk voor het toevoegen van de bastaardsuiker aan de substantie die in het productieproces wordt omgevormd tot de vermaarde boterbabbelaar. De boterbabbelaar staat bekend om zijn karamel-achtige smaak en door diens hardheid verleent het snoepje de ultieme zuigbeleving.

Mijn net gestorte salaris gaf me de mogelijkheid bij de warme bakker een partij broden in te slaan. Ik trok mijn jas aan, pakte een flinke rugzak, duwde de deur achter me dicht en besloot via een omweg naar de warme bakker te lopen. Vlak bij mijn huis is er een kleine vijver. Aan de oever van de vijver stond een oud vrouwtje de aanwezige eenden brood te voeren. Ik ging naast het besje staan en tuurde aandachtig naar de groep eenden. Ze leken allemaal op elkaar, op eentje na. Deze was groen terwijl de andere eenden bruin en wit waren. Ik bekeek de eend nog eens goed, er was iets mee. Ik stootte het vrouwtje aan en zei : `Kijk daar. Een vreemde bijt in de eend.`

`U bedoelt een vreemde eend in de bijt?` vroeg het besje.

`Nee moedertje. Ik bedoel een vreemde bijt in de eend.` 

Ik weet niet waarom, maar ineens begon ze te tieren.

`Zit je me nu in de maling te nemen jongmens? Scheer je weg!!!`

Zoveel onrecht kon ik niet over mijn kant laten gaan. Ik balde mijn linkervuist en liet deze onder haar wuitenkop hangen.

`Kijk dan toch eens goed naar de bibs van de groene eend ongelukkige. Er zit een tandafdruk in. Iets of iemand heeft een hap uit zijn of haar reet genomen. Er zit een vreemde bijt in de eend.` Nadat ik me had omgedraaid hoorde ik nog net `Hellup!!! Red me! Ik kan niet zwemmen!` voordat ik de hoek omsloeg.

Het was niet druk bij de warme bakker.

`Zegt u het maar mijnheer,` zei het dienstertje achter de toonbank.

`Doet u mij maar zeven zuurdesembroden mevrouw.`

`Mag ik u complimenteren met deze wijze keuze mijnheer. Ondanks de tegenstrijdige berichtgeving heeft zuurdesembrood wel degelijk een meerwaarde ten opzichte van bijvoorbeeld volkorenbrood. De zuurdesem is goed voor de darmen, u krijgt er een regelmatige stoelgang van. Gezien het feit dat u zeven zuurdesembroden koopt neem ik aan dat u een onregelmatige stoelgang heeft en te pas en te onpas moet poepen.` `Nee hoor,` zei ik. `Ik poep mijn hele leven al zeer regelmatig. Na de eerste slok koffie ’s ochtends om 6.25 uur daalt de boel in. Het lukt me net de boel te rekken tot en met het NOS journaal van 6.30. Hierna doe ik mijn ding en bekijk daarna het RTL journaal van 6.30 met de hulptoets begin gemist.

Eenmaal buiten schoot me te binnen dat de pindakaas op was. Er is niks heerlijkers op deze aardbol dan een lauwwarme boterham met pindakaas erop. Via de Bergweg liep ik naar de Bas en ook daar was het niet al te druk. Binnen twee minuten stond ik weer buiten. Het was tijd om op huis aan te gaan. Op weg naar huis kwam ik een vage bekende tegen.

`Wat heb je gekocht?` vroeg hij al wijzend op mijn rugzak.

`Zeven broden om te breken, maar zonder vis en een pot pindakaas. Deze pindakaas is gemaakt van honderd procent pinda’s en bevat gezonde vetten. Hierdoor heeft de pindakaas een cholesterolgehalte verlagend effect en geeft je de kans op een langere levensduur bij regelmatige consumptie. Let wel: bij regelmatige consumptie.

`Ja, ja,` mompelde ie. `Waar heb je die pindakaas gekocht?`

`Bij Bas van der Heijden.`

`Dat kan niet,` zei ie op een nogal irritante wijze. `Bas van der Heijden bestaat niet meer.`

`Dat lijkt me sterk,` zei ik. ‘Ik kom er nochtans net vandaan.`

`Ze heten nu Dirk,` klonk het nogal wijsneuzerig uit zijn bakkes.

`Dirk van der Heijden?` Ik kreeg nu toch vaag het idee dat hij met mijn kroonjuwelen zat te jongleren. Ik had genoeg gehoord. Ik balde mijn vuist, liet deze stijgen tot de hoogte van zijn voorhoofd en streek een scheiding in zijn haar voordat hij neerging.

Thuis smeerde ik drie boterhammen met pindakaas, vulde een mok met dampende koffie, pakte een boek en ging op de bank zitten. De rest van de dag wisselde ik het lezen van hoogwaardige literatuur af met het voor me uitstaren. Voor ik het wist was het 16.30 uur. Het werd tijd voor een lekkere versnapering. Ik hees mijn wollen sokken op, trok mijn sandalen aan en sloeg mijn duffelse jas om mijn welgevormde schouders. Ik duwde de buitendeur dicht en luisterde. Ik hoorde het kletteren van vloeistof op gedeeltelijk steen en gedeeltelijk groen organisme. Er stond een hond in mijn geveltuin te pissen. De eigenaar van de hond, gekleed in een gele broek met daaronder hippe crocs aan zijn misvormde voeten, stond erbij te lachen en zei : `Dat doet ie nu thuis nooit.`

`Als je voeten koud worden en je neus doet pijn, dan staat je hond in iemands geveltuintje te pissen.`

`Euh,….whaa?` probeerde hij nog.

Het was te laat. De klap kwam onverwacht en snel. Hij vloog uit zijn crocs. Ik heb de crocs later nog op internet voor een goede prijs kunnen verkopen.

Het loopje op en neer naar de kwaliteitsslijter nam niet meer dan twintig minuten in beslag. Thuis trok ik de gordijnen dicht en haalde een flinterdun Spiegelau bierglas uit mijn buffetkast. Dit glas past perfect bij het bier dat ik voor die avond had gekozen, Russian Imperial Porter. Ik goot het onyxzwarte vocht van twaalf procenten zachtjes in mijn glas. De geuren van teer, drop, bittere chocolade en koffie gleden vanuit het glas mijn neus in. `Die Catharina de Grote had wel smaak` hoorde ik mezelf zeggen.

Wat een prachtige dag, doodgewoon, maar prachtig!

 

Foto : Raymond Swaep