Doorgaan naar hoofdcontent

De Veel - Werelden - Hypothese.(5)

 


Mijn club doet het slecht. We verliezen aan de lopende band en het spel is niet om aan te zien. Het is half december en we zijn al uitgeschakeld voor alle prijzen.

Het donkere bos waar ik nu loop, bezwangerd van het vocht, versierd met spinrag, kussens van mos en dode bladeren, brengt me niet de vreugdegolven die ik normaliter hier wel heb. Ik ga op een boomstam zitten en contempleer. Vanuit de nevel duikt hij op, lang, oud, wijs en grijs. Het is inmiddels geen verrassing meer.

‘Wat kijk je sip Eenzame Fietser.‘

‘Het gaat niet goed met mijn club Beste Man.’

‘Die club uit Zuid?’

‘Yep’

‘Maar daar gaat het toch zelden goed mee? ‘

‘Dat valt op zich wel mee Beste Man, maar het lijkt of ik het steeds moeilijker kan verdragen. De pijn nestelt zich in mijn poriën en mijn bloedbaan. Kon ik het maar veranderen. Had ik maar de macht er iets aan te doen. ‘

‘Die macht heb je Eenzame Fietser.‘

‘Yeah, right Beste Man. Vertel.’

‘Heel simpel. Je reist terug in de tijd, past wat dingen aan, doet enkele ingrepen en je club verandert in een succesvolle entiteit.’

‘Maar Beste Man. Dat kan toch niet. We hebben toch te maken met de Paradox. We kunnen oorzaak en gevolg toch niet omdraaien. De Grootvaderparadox. Het is alom bekend.’

‘Luister naar me Eenzame Fietser. De Grootvaderparadox is naast het feit dat quinoa gezond zou zijn de grootste mythe uit het menselijk bestaan. Heb je een beetje opgelet bij je lessen quantummechanica? 

‘Euh….ja.’ Het is wel lang geleden maar…..ja. ‘

‘Dan moet je toch weten dat iedere keer dat een quantumdeeltje twee keuzes heeft iedere keuze in een afzonderlijk universum plaatsvindt. De Paradox kan van tafel want de twee conflicterende delen vinden elk plaats in een ander universum.’

‘Warempel Beste Man, je zou zomaar wel eens gelijk kunnen hebben. ‘

‘Niet zomaar. Ik heb gelijk. Hup. Maak vort.’

Ik pak mijn stadsfiets en race naar station Blijdorp. De bekende metro staat al klaar en binnen no time zit ik op lichtsnelheid. Ik stap uit op de ochtend van 7 mei 1970 en ga meteen aan de slag. Met mijn kennis en wetenschap zorg ik ervoor dat de club zich extreem ontwikkelt.

Het is nu 23 december 2025. Ik weet niet hoe het u vergaat. Niet al te best vrees ik. Nu al elf punten achterstand en we zijn pas op de helft. Het doet me deugd u te melden dat mijn club de beste en succesvolste club aller tijden is…….althans…......waar ik ben.

 

 

 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...
Een reactie posten
Meer lezen

Slijter.

  Ik wil het in dit stukje over het fenomeen slijter hebben. U weet wel, die man of vrouw die in stofjas achter de toonbank flessen advocaat en citroenjenever staat te verkopen. Misschien, maar ik denk het niet, heeft u wel eens van het begrip onomatopee ( klanknabootsing ) gehoord. Een  onomatopee  of  klanknabootsing  is een woord dat fonetisch het geluid dat het beschrijft nabootst of suggereert.   Je kan dit zelfs nog breder zien. Een woord kan daarnaast ook associaties, beelden oproepen. Ik heb dit zelf bijvoorbeeld bij het woord swaffelen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord, maar wist meteen wat het behelsde toen ik het woord voor het eerst hoorde. Als we bijvoorbeeld eens kijken, luisteren naar het woord boterbloempje. Al heb je nooit van dit woord gehoord, de klank bootst liefde, zachtheid en vriendelijkheid uit. Als u het uitspreekt dan danst de letter B over uw lippen. Gaat u maar eens voor de spiegel staan en kijk naar u zelf als u het wo...
4 reacties
Meer lezen

Bijtende honden blaffen niet.

  Ik zet een punt achter de laatste zin. Ik ben klaar, althans gereed om de boel te gaan redigeren.   Apetrots ben ik op mijn eerste dichtbundel die ik de titel ‘Bijtende honden blaffen niet’ heb gegeven. De gedichten zijn geschreven in kubistisch abstracte stijl en de kenmerken hiervan, gevarieerde tekstvlakken die vanuit meerdere perspectieven worden getoond waardoor de tekst een fragmentarisch abstracte indruk op de lezer achterlaat, heeft zich tot mijn volle tevredenheid in de gedichten geopenbaard. Nu rest mij niets anders dan het geheel van voor tot achter door te lopen en te redigeren daar waar nodig. Uit ervaring weet ik dat het proces van redigeren een geïsoleerde omgeving en totale stilte vereist. De minste vorm van onzinnig gekakel om je heen kan de balans tijdens het creatieve proces volkomen verstoren. Daarom heb ik een afgelegen boshut gehuurd in het hoge noorden. Het is een lange reis, maar alles dient in het teken te staan van mijn eerste bundel. Na een bootr...
6 reacties
Meer lezen