Doorgaan naar hoofdcontent

De Veel - Werelden - Hypothese.(5)

 


Mijn club doet het slecht. We verliezen aan de lopende band en het spel is niet om aan te zien. Het is half december en we zijn al uitgeschakeld voor alle prijzen.

Het donkere bos waar ik nu loop, bezwangerd van het vocht, versierd met spinrag, kussens van mos en dode bladeren, brengt me niet de vreugdegolven die ik normaliter hier wel heb. Ik ga op een boomstam zitten en contempleer. Vanuit de nevel duikt hij op, lang, oud, wijs en grijs. Het is inmiddels geen verrassing meer.

‘Wat kijk je sip Eenzame Fietser.‘

‘Het gaat niet goed met mijn club Beste Man.’

‘Die club uit Zuid?’

‘Yep’

‘Maar daar gaat het toch zelden goed mee? ‘

‘Dat valt op zich wel mee Beste Man, maar het lijkt of ik het steeds moeilijker kan verdragen. De pijn nestelt zich in mijn poriën en mijn bloedbaan. Kon ik het maar veranderen. Had ik maar de macht er iets aan te doen. ‘

‘Die macht heb je Eenzame Fietser.‘

‘Yeah, right Beste Man. Vertel.’

‘Heel simpel. Je reist terug in de tijd, past wat dingen aan, doet enkele ingrepen en je club verandert in een succesvolle entiteit.’

‘Maar Beste Man. Dat kan toch niet. We hebben toch te maken met de Paradox. We kunnen oorzaak en gevolg toch niet omdraaien. De Grootvaderparadox. Het is alom bekend.’

‘Luister naar me Eenzame Fietser. De Grootvaderparadox is naast het feit dat quinoa gezond zou zijn de grootste mythe uit het menselijk bestaan. Heb je een beetje opgelet bij je lessen quantummechanica? 

‘Euh….ja.’ Het is wel lang geleden maar…..ja. ‘

‘Dan moet je toch weten dat iedere keer dat een quantumdeeltje twee keuzes heeft iedere keuze in een afzonderlijk universum plaatsvindt. De Paradox kan van tafel want de twee conflicterende delen vinden elk plaats in een ander universum.’

‘Warempel Beste Man, je zou zomaar wel eens gelijk kunnen hebben. ‘

‘Niet zomaar. Ik heb gelijk. Hup. Maak vort.’

Ik pak mijn stadsfiets en race naar station Blijdorp. De bekende metro staat al klaar en binnen no time zit ik op lichtsnelheid. Ik stap uit op de ochtend van 7 mei 1970 en ga meteen aan de slag. Met mijn kennis en wetenschap zorg ik ervoor dat de club zich extreem ontwikkelt.

Het is nu 23 december 2025. Ik weet niet hoe het u vergaat. Niet al te best vrees ik. Nu al elf punten achterstand en we zijn pas op de helft. Het doet me deugd u te melden dat mijn club de beste en succesvolste club aller tijden is…….althans…......waar ik ben.

 

 

 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Persoonlijkheidstest.

  Ik heb jaren geleden, net als heel veel mensen, wel eens een persoonlijkheidstest gedaan. Ik werd er min of meer toe gedwongen door de organisatie waar ik toen voor werkte. Dat ik in die periode enkele chefs op de bek had geramd zal daar ongetwijfeld mede debet aan zijn geweest. Daar stond ik dan op een dinsdagochtend. Het bedrijventerrein waar de organisatie zat die de testen afnam was van een onbeschrijfelijke treurnis. Lelijke wederopbouw architectuur gecombineerd met wanstaltige jaren tachtig meuk. Eenmaal binnen in het fantasieloze kantoor kreeg ik een smakeloze instantkoffie geserveerd en werd me verteld dat ik ongeveer een kwartier moest wachten. Na een kwartier betrad ik het kantoor van de functionaris die mij de test zou gaan afnemen. Tja, wat zal ik zeggen. Als hij me had verteld dat hij de broer van Gargamel was dan had ik het stante pede geloofd. Rond zijn kale, glimmende schedel had hij een zwarte band haar. Zijn streepjesoverhemd was net iets te wijd en zijn pantalo...
4 reacties
Meer lezen

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...
Een reactie posten
Meer lezen

Zintuiglijk

  Ik stond laatst voor een kolossaal stenen gebouw. De machtige voorgevel helde naar voren en leek een constant gevecht met de zwaartekracht te voeren. Niks dan grijs zag ik om me heen. Grijs van de kolendampen uitgestoten door fabrieken in deze afgelegen arbeiderswijk. Het gebouw werd bewoond door vreemde sujetten waar geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren viel. Op zich was dat niet vreemd, ik bevond me namelijk in een gekkenhuis. De gangen, kamers, zolders, kelders, werkelijk iedere ruimte was vergeven van gekken, dwazen en krankzinnigen. Ik ging op speurtocht en belandde in een bibliotheek waar ik een boek uit de schappen trok en begon te lezen. De fabuleuze proza die mijn ogen streelde bedwelmde mijn geest. Zelden heb ik zulk mooi zintuiglijk geschreven teksten onder mijn ogen gehad. Het moet geschreven zijn door een dwaas, een geniale dwaas wel te verstaan. Er is geen touw aan vast te knopen, maar zijn begrijpen en helderheid geen overbodige begrippen bij zoveel genialiteit?...
Een reactie posten
Meer lezen