Infantino sucks!!!

 

Ik heb niet veel met drugs, sterker nog, ik heb er niks mee. Toch wil ik een uitzondering maken voor de drug koffie. Iedere dag laaf ik me weer aan deze heerlijke drank.

‘Die eerste slok koffie is meteen ook het mooiste moment van de dag,‘ zeg ik tegen mijn vriend.

‘Is dat niet wanneer je je goudeerlijke, blauwe kijkers open doet en mij ziet? ‘

‘Nee,‘ zeg ik.

Hij moet even incasseren, maar gelukkig kan hij wel wat hebben. Om enige goede wil te tonen nodig ik hem uit voor een verkwikkende ochtendwandeling langs de door volwassen bomen omzoomde lanen en singels van het pittoreske wijkje waar wij wonen. Halverwege worden we aangesproken door een jongmens. Dit jongmens blijkt een wandelende reclamezuil en maakt reclame voor een nieuwe, hippe koffiebar.  ‘Bij ons drinkt u niet alleen koffie, u bent onderdeel van een beleving, bijkans een evenement. Al genietend van de voortreffelijke creaties die onze barrista’s bereiden kunt u converseren met gelijkgestemde zielen, locals en allerlei soorten mooie mensen.‘ 

Dat is nog eens een verhaal. Onze koffiebeleving thuis bestaat uit een oude koffiemolen, bonen en een filter. Gezien het ochtendhumeur van mijn vriend praten wij ’s ochtends niet zoveel. Dit is overduidelijk andere koek. ‘

‘Naast superieure koffie en beleving bieden wij creativiteit. Creativiteit is onze bloedsomloop.‘

‘Waar zitten jullie dan?‘ vraag ik.

‘Wij zijn gevestigd aan de Rozenlaan.‘

‘En hoe heten jullie?‘

‘Koffiebar de Rozenlaan.‘ ‘Terwijl we weglopen zie ik mijn vriend naar me kijken. Hij ruikt mijn scepsis. ‘Ach,‘ zegt mijn vriend. ‘Geef het een kans duifje.‘ De woorden van mijn vriend blijven in mijn hoofd hangen en de volgende ochtend besluit ik het een kans te geven.‘

‘Ik ben naar de koffiebar aan de Rozenlaan,‘ roep ik naar mijn vriend.

‘Veel plezier, ‘ grijnst hij. Het schalkje toch.

Aan de Rozenlaan posteer ik mezelf achter een treurwilg zodat ik op mijn gemakje kan bekijken wat voor volk er in en uit loopt. Dat is me al snel duidelijk, shiny, happy people. Ik trek de stoute schoenen aan en loop naar de koffiebar. Ik kijk op het grote bord waarop met krijt een karrevracht aan mogelijkheden staat geschreven. Koffie met cacao. Waarom? Dan kun je toch net zo goed chocolademelk nemen? Het is de bedoeling dat je je keuze doorgeeft aan iemand achter de balie. Je naam wordt genoteerd en omgeroepen als de bestelling klaar is. Wat is er in vredesnaam mis met bediening aan tafel? Het is mijn beurt. Mijn keuze is gevallen op een café Latte. Daarmee kun je weinig verzieken is mijn idee. Ik word geholpen door een enthousiaste jongeman. Ik moet denken aan de woorden van de reclamezuil: creativiteit is onze bloedsomloop. Laat ik niet meteen alles verklappen, maar u een raadsel geven. De jongeman achter de balie heeft een shirt met een opdruk aan. Wat voor opdruk heeft hij op zijn shirt?

 A – Een dalende parachute met daaronder een vogelbekdier met een stengel bleekselderij in zijn snavel en een spandoek met de tekst Gianni Infantino sucks!  in zijn knuisten.

 B – Een foto van een zonovergoten strand, een parasol, een ligbed, een cocktail en de tekst : Summer rules!

 ‘Ik wil een café Latte en mijn naam is De Eenzame Fietser,‘ meld ik hem

‘Een café Latte, ‘mompelt hij al schrijvend. ‘Wat was uw naam ook alweer?‘ vraagt hij.

‘Mijn naam was, met de nadruk op was, de druistige autobestuurder. Tot inkeer gekomen en als wens deel uit te maken van een beweging die ten doel heeft het CO2 gehalte te verminderen en eenzaamheid te promoten heb ik mijn naam veranderd in de Eenzame Fietser. Het grote wachten is begonnen. ‘De Eerzame Bietser,‘ hoor ik hem na tien minuten gillen. Ik zie meteen dat er iets niet goed is gegaan met mijn bestelling. Mijn zeven euro kostende café Latte is geschonken in een uit de kluiten gewassen vingerhoed. Zelfs een gemiddelde espresso zou het niet wagen zich in dit formaat te laten uitschenken. Ik probeer nog protest aan te tekenen, maar ik heb er gewoon de zin en de energie niet voor. Wat mij rest is de inhoud over zijn shirt te gieten. Het zonovergoten tafereel op zijn shirt ziet er nu uit alsof iemand er zijn gat mee heeft gekuist. Tijd om op huis aan te gaan. Thuis open ik de deur en het eerste wat ik hoor is het kraken en piepen van onze oude koffiemolen. ‘Ik had er achteraf niet al teveel fiducie in,‘ zegt mijn vriend. ‘Ga lekker zitten, dan schenk ik je een ouderwets smakelijk bakkie in. ‘

Sindsdien hangt er bij ons op het toilet naast het bordje Oost West Thuis Best een bordje Koffie hier maar buiten bier.

 

Foto : Raymond Swaep