Doorgaan naar hoofdcontent

Schrödingers kat.

 


Lang, heel lang geleden was ik in Sufstad-Zuid om samen met mijn vrienden Ome Beertje en Grote Geeuw Sparta Praag – Feyenoord op de televisie te bekijken. Feyenoord worstelde zich op de voor de club zo kenmerkende wijze door de wedstrijd heen, zodat het retespannend werd. Op het moment dat we alle drie op het puntje van onze stoel zaten begon Ome Beertje out of the blue kreten te stieten. ‘Waar is de kat? Waar is de kat? De kat is in de doos! Dat kat is in de doos!’ bleef hij maar gillen. De bloeddruk van Grote Geeuw steeg als een raket en met gebalde vuisten zat hij verward naar Ome Beertje te staren. U vraagt zich ongetwijfeld af: Waarom dit verhaal? Ik moest er recent tijdens een boswandeling aan denken, vandaar.

De zomer is als een dief in de nacht via de achterdeur vertrokken en de herfst heeft bezit genomen van De Lage Landen. Ik loop door een herfstig bos en geniet van de geuren, de kleurenpracht en de stilte om me heen. Opeens staat hij voor me: lang, grijze baard en vooral heel wijs. Het was alweer een tijd geleden dat we elkaar hadden gezien.

'Goedemorgen Beste Fietser.‘ begroet hij me

'Het is Eenzame Fietser.’

‘Oh ja. Eenzame Fietser. Is U eenzaam fietser?’

‘Ik heb wel eens uitgelegd dat eenzaam twee betekenissen heeft. Hij of zij die verlaten is door familie, vrienden en bekenden en als een dode ziel ronddoolt in het leven, zal de eenzaamheid als een eeuwigdurend loden last ervaren en verlangen naar het moment in het bootje van Charon te kunnen stappen en de Styx op te varen. Hij of zij die bewust de stilte opzoekt om af te zijn van het eeuwigdurende gezwets, gekakel, gemanipuleer en onvermogen van de Ondermensen zal de eenzaamheid ervaren als een zachte, fluwelen mantel die om de schouders wordt geslagen. Ik behoor tot de tweede categorie.’ De oude, grijze man staart me aan en het valt me nu pas op dat hij een doos in zijn handen heeft.

‘Wat zit er in die doos?’ vraag ik.

‘Er zit iets in en er zit helemaal niks in.’

‘Dat is wel bijzonder. Kan dat eigenlijk wel? Dat er iets wel en niet in de doos zit?’

‘Ja hoor Fietser. Wel eens van Schrödingers kat gehoord?’

‘Ex-bondskanselier Gerhard Fritz Kurt Schröders kat?’

‘Nee die had een hond. Ik bedoel de kat van Erwin. Schrödingers kat.’

‘Die ken ik niet.’

‘Ik zal het je uitleggen op een hele simpele manier. Het is een gedachte-experiment. Je stopt een kat in een dichte doos met een flesje giftig gas, een radioactieve atoom in een potje en een hamer met een hefboom. Als het radioactieve atoom vervalt, dan wordt de hefboom in werking gezet, de hamer slaat het flesje met giftig gas kapot en de kat sterft. Nu komt het. Volgens de kwantumtheorie bevindt het radioactieve deeltje zich in een superpositie. In Jip-en-Janneke taal betekent dit dat het deeltje op subatomair niveau zowel vervallen als niet vervallen is. De kat in de doos is dus zowel levend als dood. Pas als je de doos opent zie je of de kat levend of dood is. De natuur heeft dan een werkelijkheid gekozen. Hoe simpel kan het zijn? Snap je het?’

‘Ja, ja. Het begint nu langzaam in te dalen denk ik. Dus even samenvattend: Volgens de theorie van Schrödinger is de kat zowel levend als dood als je niet kijkt.‘ Ik kijk om me heen. Hij is weg.

Op weg naar huis draaien de raderen in mijn hoofd. Ik heb overmorgen voor mijn werk een verschrikkelijke saaie dag op de hei met mijn vervelende collega’s. Die Erwin gaat ervoor zorgen dat ik er onderuit kom.

Twee dagen later zit ik voor een afgelegen pub, gelegen in het noorden van Schotland. Voor me ligt een inktzwart loch omringd door donkergroene wouden. Edelherten scharrelen rond de ruïnes van een kasteel en donkere wolken hangen als inktvlekken in de lucht. Voor de meeste heikneuters een biotoop als een nachtmerrie, voor mij een waar Paradijs. In mijn knuisten heb ik een pint van het heerlijkste Bitter dat ik ooit heb geproefd. De oorverdovende stilte wordt onderbroken door het belletje van mijn telefoon. Ik kijk op het scherm en zie de melding ‘Personeelszaken.‘

‘Waar ben je in vredesnaam? We zitten te wachten op je om naar de hei te gaan. En dan die doos op je bureau. Wat heeft dat te betekenen?  Wat Bedoel je met de tekst ‘Ik ben er niet, ik ben er wel’ die erop geplakt is.’

‘Heel simpel Juffertje. Volgens de theorie van Schrödinger ben ik er wel en ben ik er niet. Aangezien sowieso vaststaat dat ik er ook wel ben kunnen jullie gerust naar de hei gaan. Je moet alleen de doos niet openen.’

‘Wie denk je hier in de maling te nemen? Je meldt je binnen een kwartier op kantoor anders ben je ontslagen!’

‘Moet je eens goed luisteren kalf!!! Ik ben er wel en ik ben er niet! Ik ben een Schrödinger kat!’ bries ik.

‘Je bent volkomen krankzinnig,’ hoor ik haar janken. Dan is het stil aan de andere kant van de lijn. Met mijn lege glas en een doos loop ik naar de toog en bestel mijn vijfentwintigste Bitter.

‘Zet maar weer in de doos,’ zeg ik, ‘en doe de doos maar weer dicht.’

‘Jij kan ze goed verdragen,’ zegt de kastelein. ‘Vijfentwintig stuks achter elkaar heb ik nog nooit meegemaakt.’

‘Ach beste man. Weet je wat het is? Het bier dat ik drink is Schrödinger bier. Het is er wel en het is er niet. Ik drink het altijd als het er niet is. Dan kun je er veel meer van hebben.

 

 

Foto :  Raymond Swaep


Reacties

Populaire posts van deze blog

Persoonlijkheidstest.

  Ik heb jaren geleden, net als heel veel mensen, wel eens een persoonlijkheidstest gedaan. Ik werd er min of meer toe gedwongen door de organisatie waar ik toen voor werkte. Dat ik in die periode enkele chefs op de bek had geramd zal daar ongetwijfeld mede debet aan zijn geweest. Daar stond ik dan op een dinsdagochtend. Het bedrijventerrein waar de organisatie zat die de testen afnam was van een onbeschrijfelijke treurnis. Lelijke wederopbouw architectuur gecombineerd met wanstaltige jaren tachtig meuk. Eenmaal binnen in het fantasieloze kantoor kreeg ik een smakeloze instantkoffie geserveerd en werd me verteld dat ik ongeveer een kwartier moest wachten. Na een kwartier betrad ik het kantoor van de functionaris die mij de test zou gaan afnemen. Tja, wat zal ik zeggen. Als hij me had verteld dat hij de broer van Gargamel was dan had ik het stante pede geloofd. Rond zijn kale, glimmende schedel had hij een zwarte band haar. Zijn streepjesoverhemd was net iets te wijd en zijn pantalo...

Sprookje

  ‘Het leven is een sprookje,‘ hoor je vaak. Ik heb nooit aandacht besteed aan deze holle frase………..tot vorige maand. Op 13 mei ben ik begonnen met het schrijven van mijn biografie. Tijdens het schrijven ben ik tot de conclusie gekomen dat ik in mijn leven regelmatig in sprookjesachtige situaties verzeild ben geraakt. Ik maak u dit duidelijk met twee voorbeelden.   Wandelmaatje   Jaren geleden had ik een wandelmaatje. Met een rugzak vol water, eierkoeken en boterhammen zijn we het halve land doorgegaan. We liepen over verstilde stranden, door vochtige polders, bedompte bossen en verlaten industriesteden. Wandelingen door donkere bossen had onze voorkeur. ‘Ik heb een mooie wandeling op het oog,‘ zei hij op een dag. ‘Een wandeling van dertig kilometer in ‘ Het Verstilde Woud’ in de negorij De Achterhoek. Ik heb wat voorstudie gedaan en gezien dat er halverwege een pannenkoekrestaurant is. Het restaurant ziet er lekker uit. Wat dacht je ervan? Aanstaande zaterdag?‘ ‘...

Zintuiglijk

  Ik stond laatst voor een kolossaal stenen gebouw. De machtige voorgevel helde naar voren en leek een constant gevecht met de zwaartekracht te voeren. Niks dan grijs zag ik om me heen. Grijs van de kolendampen uitgestoten door fabrieken in deze afgelegen arbeiderswijk. Het gebouw werd bewoond door vreemde sujetten waar geen fatsoenlijk gesprek mee te voeren viel. Op zich was dat niet vreemd, ik bevond me namelijk in een gekkenhuis. De gangen, kamers, zolders, kelders, werkelijk iedere ruimte was vergeven van gekken, dwazen en krankzinnigen. Ik ging op speurtocht en belandde in een bibliotheek waar ik een boek uit de schappen trok en begon te lezen. De fabuleuze proza die mijn ogen streelde bedwelmde mijn geest. Zelden heb ik zulk mooi zintuiglijk geschreven teksten onder mijn ogen gehad. Het moet geschreven zijn door een dwaas, een geniale dwaas wel te verstaan. Er is geen touw aan vast te knopen, maar zijn begrijpen en helderheid geen overbodige begrippen bij zoveel genialiteit?...