Natuurgedicht

 

Beste lezers,

Dat ik graag een boekje mag lezen zal u inmiddels wel bekend zijn en dat ik met veel plezier een wandeling door de natuur maak zal bij u ook geen vraagtekens in uw voorhoofd doen branden. Dat ik een kruisbestuiving van meesterlijke proza, lyrische poëzie en natuurschoon als een der mooiste kunstvormen vind die er bestaat zal bij u misschien niet bekend zijn. 

Tientallen jaren van eenzame wandelingen door uitgestorven gebieden waar de natuur welig tiert, hebben in mijn hoofd talloze ideeën doen opborrelen waardoor mijn hersenpan voelt als een bubbelbad. Ook in dit genre heb ik een voorbeeld, een grote Meester. De naam van deze Meester heet Konstantin Paustovski. Ongetwijfeld geniet u net als ik ook van zijn onaardse schrijfsels. Zijn zesdelige reeks Mijn leven, en dan in het bijzonder het eerste boek, Verre jaren, is mijn grote inspiratiebron. Op magistrale wijze beschrijft Paustovski zijn jeugd, een beschrijving die gelardeerd is met de prachtigste natuurbeschrijvingen. Paustovski maakt wandelingen door bedompte bossen waarin de geuren van warm, verdord hout hangen. Zijn beschrijvingen van in herfstkleuren getooide berken zijn ongeëvenaard. Bij Paustovski staan de naaldbomen niet in de grond maar rekken deze zich uit in de koude winternachten en proberen ze met hun kruinen de sterren te beroeren. Watervallen, rivieren en meren zijn schepsels die met hun ijskoude vol leven zittend water een perfecte compositie vormen met de pracht om hen heen. Zelfs de door de hete zomerzon geteisterde kurkdroge steppe is in de woorden van Paustovski een gewaad gemaakt van de zachtste zijde die u zich maar kunt voorstellen. Het bevroren landschap is in de proza van Paustovski niet wit, maar heeft deze een lichtblauwe gloed. Zelden is een ondergaande zon achter een zee van gras mooier beschreven dan in de woorden van de Meester.

Ik heb getracht een gedicht te maken in de stijl van Paustovski. Nederig als ik ben snap ik dat ik in de verste verte zijn niveau niet kan behalen, maar daar is het me geeneens om te doen. Mijn gedicht heeft als doel het volste respect te tonen voor de Meester. Het is een lang, slopend proces geweest. Maanden van schrijven en schrappen heeft uiteindelijk geleid tot het gedicht Helmgras. Een gedicht dat mijn stoutste verwachtingen heeft overtroffen. Met veel trots presenteer ik u de wereldprimeur van het gedicht Helmgras.

 

De wind waait………en het helmgras gaat heen en weer.

 

Foto : Raymond Swaep