Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  Veel mensen gaan als een stuivertje door het leven. Ze hebben geen creatieve talenten, zijn niet origineel en consumeren de hapklare brokken die deze plastic maatschappij ze serveert. Het zijn volgers en blindelings, zonder na te denken, lopen ze achter elke nieuwe hype of gadget aan. Soms zijn ze zo lamgeslagen dat zelfs volgen een brug te ver voor ze is. Ze dienen dan voortgeduwd te worden. Deze mensen lijden aan schromelijke zelfoverschatting. U begrijpt dat je met de volgers en voortgeduwden van deze maatschappij geen stap verder komt. Vaak willen deze stuivers als een daalder door het leven gaan. Dit werkt echter niet. De afstand tussen een stuivertje en een daalder is gewoon te groot en niet te overbruggen. Als stuivertje is het volslagen onmogelijk een Uomo universale, een daalder te worden. Het zal u niet verbazen dat ik een daalder ben. Om het volk echter niet hinderlijk van mijn kennis en wijsheid te laten plukken, presenteer ik mezelf als een florijn. In het dagelijk...

Ik begon het allemaal een beetje zat te worden. We draaiden door aan beide kanten van het spectrum. De nuance, als deze er al ooit was geweest, was weg en oplossingen waren in geen velden of wegen te bekennen. Het chagrijn heerste in huizen, in straten en op pleinen. De mens had het contact met zijn innerlijk verloren en was niet meer in staat dingen in het juiste perspectief te zien. Wat een kwelling moet het leven voor veel mensen zijn geworden. Zijn we hiervoor op aarde geworpen? Gelukkig had ik nergens last van. Het was een prachtige winterdag en ik genoot met vette teugen van de enige Windy City die onze kleibodem rijk is. Diverse maatregelen en beperkingen weerhielden me er niet van iedere seconde van het mooie aardse bestaan te absorberen. In de verte hoorde ik iemand zuigen. Het was niet het zuigen wat je op een lolly doet, maar zuigen in de betekenis van tarten en uitdagen. Ik liep richting de zuiggeluiden en zag dat een Untermensch een eenvoudige neringdoende het leven zuur m...

  Als de eerste voortekenen van de herfst zich melden beginnen er bellen in in mijn hoofd te rinkelen als de op hol geslagen klokken van de Kerk van de Verlosser van de Transfiguratie. Het zijn geluiden van hoop en verlangen en symboliseren het pure geluksgevoel dat ik dan ervaar. De herfst is voor mij het mooiste der vier jaargetijden. Er wordt afscheid genomen van het lelijkste seizoen, de zomer, en vergankelijkheid en weemoed komen ervoor in de plaats. In deze steeds killer en donkerder wordende wereld voel ik me op m’n best. De geuren, de kleuren, het prachtige matte licht ,de tijd die stroperig wordt en soms zelfs lijkt stil te staan halen het beste in mij naar boven. Ik heb ontelbare mooie momenten in de herfst beleefd en zet er willekeurig een paar voor u op een rij.   De Ardennen & de Hoge Venen Er zijn weinig plekken op aarde waar het zo goed toeven is gedurende de herfst dan in de Belgische Ardennen en de Hoge Venen. In de uitgestrekte wouden en op de diverse p...

  U kent ze ongetwijfeld uit uw omgeving, mensen die aan de lopende band bezig zijn met het bezitten en vergaren van spullen. De ganse vrije tijd hebben ze het druk met het verzamelen van overbodige dingen die hun leven nog nog meer comfort moet geven. Hun huis is vergeven van overbodige frutseltjes en apparaatjes die ze uit of aan uit moeten zetten en als ze de baan op willen. Als het zwaard van Damocles hangt de nachtmerrie boven hun hoofd dat iemand uit hun netwerk nog meer spullen heeft dan zij en ze dus feitelijk niet serieus worden genomen. We hebben het hier over het spullenmens, een fragiel individu wiens onevenwichtige bestaan wordt gecamoufleerd door het bezit van zoveel mogelijk spullen. Het idee dat een goed boek, een goed glas en hemelse melodieën meer gelukgevoelens zullen voortbrengen dan vijftig kilo overtollige kapitaalgoederen vat geen vlam bij het spullenmens. In het dagelijkse leven kom ik  vaak spullenmensen tegen. Ik heb willekeurig voor u enkele voorbe...