Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  U heeft het ongetwijfeld ook wel eens meegemaakt. Dat je een gesprek met iemand hebt en dat het niet loopt. Niet dat je elkaar niet mag, maar je zit beiden op een totaal andere golflengte. U begrijpt elkaar niet. Ik heb aan de lopende band van dit soort gesprekken en het vervelende is dat het altijd aan mijn gesprekspartner ligt. Is het nu zo moeilijk om een beetje duidelijk te communiceren? Moedeloos word ik ervan. Afgelopen week had ik ook weer zo’n gesprek. Het was een prachtige zaterdag. De zon scheen niet, er hing nevel in de lucht en de temperatuur bleef bij gestaag vallende motsneeuw op minus drie graden steken. Een perfecte dag voor een verkwikkende middagwandeling. Terwijl ik met een brede glimlach in de vrieskou langs de tochtige rivier liep zag ik diverse mensen met hun hoofden diep in hun kragen gedoken rondscharrelen . Ze keken allesbehalve blij terwijl het toch zo’n mooie dag was. ‘Hallo! Hallo!’ hoorde ik achter me. ‘Ben je het echt?’ Ik draaide me om en keek in de...

  Met een zucht leg ik mijn boek neer. Ik heb het uit, de biografie over Frollek Spruit getiteld : Frolleke Spruit…..een vreemde snijboon. Ik heb ervan genoten en ik weet zeker dat ik het nog een keer ga lezen.  Frolleke geloofde - ik zeg geloofde, want hij is niet meer onder ons -  dat er meer was. Niet in de vorm van een God of iets dergelijks, maar meer dan empirische waarnemingen. ‘Het zou toch van een stuitende arrogantie zijn om te denken dat dit het is, wat wij waarnemen,‘ schreef hij. ‘Onze kennis is gebaseerd op wat wij weten, maar niet op basis wat wij nog gaan weten’.  Hij haalde als voorbeeld altijd het verdwijnpunt aan. Eeuwen en eeuwen lang tekenden en schilderden kunstenaars tweedimensionale taferelen. Het gaf een gekunsteld perspectief wat nu vaak wordt gebruikt onder de stroming ‘ Naïeve Schilderkunst’. Eeuwenlang heeft men gedacht dat drie dimensies op een plat vlak toverkunst zou zijn….tot de uitvinding van het verdwijnpunt. Een simpel voorbeeld v...

  Ik heb niet zoveel met personeelsfeesten. Al die gemaakte gezelligheid, het kan me niet echt bekoren. Feesten met mensen die je bij voorbaat al niet kunt velen. Toch ben ik lang, heel lang geleden een keer op zo’n feest geweest. Ik werkte op het hoofdkantoor van een handelsfirma. Naast het hoofdkantoor had het bedrijf diverse regiokantoren in den lande. Het feest werd georganiseerd in mijn woonplaats, de stek waar ook het hoofdkantoor was gevestigd. Midden in de stad was de feestlocatie nu ook niet echt. De hut waar het feest zou plaatsvinden was gelegen op een afgelegen bedrijventerrein tegen de scherpe randen van Zuid. Het was wonderbaarlijk hoe ze de woorden feest en locatie aan elkaar hadden te weten koppelen. Een flinterdunne uitspanning van spaanplaat in een troosteloze omgeving, meer was het niet. De locatie was niet gelukkig gekozen, compleet verstoken van openbaar vervoer. Parkeerruimte was er echter zat. Ik vroeg me af hoe iedereen na het feest naar huis zou gaan. Mijn ...

  Ik heb jaren geleden eens iemand ontmoet met wie ik een tijd vrienden ben geweest. Het was niet eeuwigdurend, we groeiden letterlijk uit elkaar. Het was niet verkeerd of zo, zulke dingen gebeuren soms gewoon. Na onze laatste ontmoeting heb ik hem nooit meer gezien. Het was een verschrikkelijke zomerdag, de dag waarop we elkaar ontmoetten. De temperatuur tikte ruim dertig graden aan, er was geen wolkje aan de lucht en er stond geen zuchtje wind. Dit ranzige weer trok alle energie uit mijn lijf. Gelukkig had ik een goede vorm van vrijetijdsbesteding gevonden voor die dag. Terwijl het gepeupel hutje aan mutje lag te stoven op betonnen stranden, het gortdroge zand tussen hun tenen schuurde en de nagels deed knakken, de bloedblaren op hun schouders en rug pruttelden als een ontwaakte vulkaan, het warme, grijze snot zo dik en traag als naaktslakken uit hun neus droop, het warme, zilte,zoute zweet vanaf de nek naar de navel gleed alwaar het een plasje tussen de ophopende vetmassa vormde...

Soms ontmoet je wel eens mensen waar je een tijdje mee omgaat alvorens elkaars wegen scheiden. Er volgt nog een belletje, een kaartje, een appje of een mail, maar dat is het dan. Dat is niet goed of slecht, het gebeurt gewoon. Ik heb jaren geleden ook eens zo’n ontmoeting in Zweden gehad. Ik zat ruim in mijn vrije dagen en besloot een weekje vakantie op te nemen. Zweden werd mijn bestemming, een houten hutje aan een zwart meer omringd door eindeloze naaldbossen en heel veel rust. Een perfecte stek om wat te lezen, te contempleren en vooral gevrijwaard te zijn van het oeverloze gekakel van de eenvoudige burgers om me heen waarmee ik dagelijks word geconfronteerd. Ik had haar de eerste dag al aan het meer gezien. Ze was bezig met boomstammen iets te bouwen, een vlot leek het wel. We hadden elkaar al enkele malen begroet maar tot een gesprek was het nog niet gekomen. De derde dag trok ik de stoute schoenen aan en liep naar haar toe. ‘Hoi. Wat ben je aan het maken?’ ‘Een vlot.’ ‘Een vlot?’...

  Ook uw gedachten dwalen regelmatig af naar die goede oude tijd. Al twintig tot dertig jaar werkt u bij dezelfde organisatie en heeft u hetzelfde nietszeggende klotebaantje. Na jaren kruipen, nederig buigen, likken en klappen incasseren heeft u eindelijk het hoogste bereikt; het uiterste functiejaar in de hoogst mogelijk te bereiken functiegroep. Deze totaal nietszeggende positie in het leven heeft u de financiële middelen gegeven uw lege bestaan enigszins op te vullen met het aanschaffen van overbodige kapitaalgoederen. En toch knaagt het, oh, oh, oh, wat knaagt het. Hoe vaak heeft u niet met weemoed teruggedacht aan dat baantje van vroeger? Misschien was het een succes, misschien ook niet. Wat het wel was is geestelijke vrijheid. U werd niet geketend door het systeem, dogma’s of uw netwerk. Ook ik heb zo’n baan gehad. Ik heb een tijdje gewerkt als scout. Ik moest potentiële acteurs en actrices opsporen aan de hand van een profielschets van een personage. Mijn opdrachtgevers wa...

  U kent het wel. U mist de bus, de trein, u verslaapt zich en hierdoor mist u een belangrijke gebeurtenis of bijeenkomst. Iets waar u zo naar uitgekeken heeft is volkomen langs u heen gegaan. Ik volg al jaren de Champions League zo goed als niet meer. Het is een voorgekookte competitie geworden waarbij, door de clubs zoveel mogelijk wedstrijden te laten spelen, de usual suspects altijd weer bij de laatste acht komen bovendrijven Alle verrassing is eruit geslagen, maar blijkbaar kan dit het grootste deel van de voetbalsupporters niks schelen. De laatste vijftien edities zijn gewonnen door Real Madrid en ondanks de investeringen van drie triljard is het Paris St. Germain nog steeds niet gelukt verder te komen dan de halve finale. Zoals gezegd, ik volg het allemaal haast niet meer…………….tot dit jaar. De datum 19 mei 2040 staat vet omcirkeld in mijn agenda. Het is haast niet te geloven, maar mijn club, die club uit het legendarische stadsdeel Zuid, speelt dit jaar de finale. De teg...