Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  De zon staat loodrecht boven de aan een strand in het zuiden van het oude continent gelegen megacamping. De temperatuur is inmiddels gestegen naar een hartverzakkende zesendertig graden. Ik zit op een campingstoel voor mijn caravan en kijk om me heen. Mijn iele, benepen, stoffige stek is omringd door bestelbusjes met Nederlandse kentekenplaten en opschriften zoals "  Stukadoorsbedrijf Woudrichem “en “ Installatiebedrijf Geleen. “  Van alle kanten giert het Hollandse repertoire uit de caravans. Het zoute, gortdroge zand schuurt langs de kloven tussen mijn bloederige tenen. Ik verbijt mijn pijn middels een paar slokken lauwe Zeller Schwarzer Katz. Op mijn schoot ligt het onaardse proza de Meester en Margarita van Michail Boelgakov. De voorkant wordt gesierd door een afbeelding van een zwarte kat. Deze zwarte, pratende kater steelt de show in een hallucinerende vertelling die zich afspeelt in de tijd van het Stalinisme. Ik kijk om me heen en voel me als een ongestreken vla...

  Ik spaar al jaren punten van een bekend koffiemerk. Met de verzamelde punten kun je allerlei leuke dingetjes kopen die met koffie te maken hebben. Ik had mijn verzameling geteld en kwam tot het duizelingwekkende aantal van vele tienduizenden punten. Het werd tijd de punten te gelde te maken. Ik toog naar de stek waar ik mijn punten in kon wisselen. Dit diende te geschieden tussen 9.00 en 17.00 uur. Het was zeer slecht weer. Normaliter verplaats ik me op de fiets, maar daar ik het risico niet wilde nemen dat de bonnen met de punten onderweg nat zouden worden stapte ik op de tram. Het onstuimige weer had een vertragende uitwerking op het verkeer en dus ook op de tram. In plaats van de gebruikelijke vijftien minuten die de tram nodig had om mij op de plaats van bestemming te brengen, duurde het nu twee keer zo lang. Om 17.05 uur kwam ik aan op de plek en klopte op de deur die al gesloten was.  “U bent te laat” werd me gezegd. “Probeert u het morgen nog eens.” Na een onrusti...

  Iedere januari is het weer zover. Alhoewel ik het liefst eindeloos in de donkere dagen blijf ronddolen streep ik toch met veel plezier deze maand, die toch iedere dag lichter wordt, een dag weg. Het is de Nationale Tuinvogeltelling die me doet uitzien naar eind januari. In het lommerrijke wijkje waar ik woon vindt ook ieder jaar de Nationale Tuinvogeltelling plaats. Sinds jaar en dag meld ik me aan en op de desbetreffende dag zit ik om 8.00 uur met een kan koffie, een stapel boterhammen, een blocnote en een verrekijker gereed in mijn tuin. Ook vorig jaar. Het was een prachtige, kille winterdag. In de nacht had het licht gevroren en mijn tuin stond er door de rijp bij als een bestrooide appelflap.. Het was half bewolkt na een nacht vol mist. De zon scheen zwak en deed de temperatuur naar een schamele minus twee graden stijgen. Het schalkse wit van de rijp en de uitsneeuwende mist speelden een dartel spel met de zon en de wind. Ik had me op een campingstoeltje geïnstalleerd en wach...

  Veel mensen gaan als een stuivertje door het leven. Ze hebben geen creatieve talenten, zijn niet origineel en consumeren de hapklare brokken die deze plastic maatschappij ze serveert. Het zijn volgers en blindelings, zonder na te denken, lopen ze achter elke nieuwe hype of gadget aan. Soms zijn ze zo lamgeslagen dat zelfs volgen een brug te ver voor ze is. Ze dienen dan voortgeduwd te worden. Deze mensen lijden aan schromelijke zelfoverschatting. U begrijpt dat je met de volgers en voortgeduwden van deze maatschappij geen stap verder komt. Vaak willen deze stuivers als een daalder door het leven gaan. Dit werkt echter niet. De afstand tussen een stuivertje en een daalder is gewoon te groot en niet te overbruggen. Als stuivertje is het volslagen onmogelijk een Uomo universale, een daalder te worden. Het zal u niet verbazen dat ik een daalder ben. Om het volk echter niet hinderlijk van mijn kennis en wijsheid te laten plukken, presenteer ik mezelf als een florijn. In het dagelijk...

Ik begon het allemaal een beetje zat te worden. We draaiden door aan beide kanten van het spectrum. De nuance, als deze er al ooit was geweest, was weg en oplossingen waren in geen velden of wegen te bekennen. Het chagrijn heerste in huizen, in straten en op pleinen. De mens had het contact met zijn innerlijk verloren en was niet meer in staat dingen in het juiste perspectief te zien. Wat een kwelling moet het leven voor veel mensen zijn geworden. Zijn we hiervoor op aarde geworpen? Gelukkig had ik nergens last van. Het was een prachtige winterdag en ik genoot met vette teugen van de enige Windy City die onze kleibodem rijk is. Diverse maatregelen en beperkingen weerhielden me er niet van iedere seconde van het mooie aardse bestaan te absorberen. In de verte hoorde ik iemand zuigen. Het was niet het zuigen wat je op een lolly doet, maar zuigen in de betekenis van tarten en uitdagen. Ik liep richting de zuiggeluiden en zag dat een Untermensch een eenvoudige neringdoende het leven zuur m...

  Als de eerste voortekenen van de herfst zich melden beginnen er bellen in in mijn hoofd te rinkelen als de op hol geslagen klokken van de Kerk van de Verlosser van de Transfiguratie. Het zijn geluiden van hoop en verlangen en symboliseren het pure geluksgevoel dat ik dan ervaar. De herfst is voor mij het mooiste der vier jaargetijden. Er wordt afscheid genomen van het lelijkste seizoen, de zomer, en vergankelijkheid en weemoed komen ervoor in de plaats. In deze steeds killer en donkerder wordende wereld voel ik me op m’n best. De geuren, de kleuren, het prachtige matte licht ,de tijd die stroperig wordt en soms zelfs lijkt stil te staan halen het beste in mij naar boven. Ik heb ontelbare mooie momenten in de herfst beleefd en zet er willekeurig een paar voor u op een rij.   De Ardennen & de Hoge Venen Er zijn weinig plekken op aarde waar het zo goed toeven is gedurende de herfst dan in de Belgische Ardennen en de Hoge Venen. In de uitgestrekte wouden en op de diverse p...