Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  Je hoeft geen psycholoog, socioloog of mensenkenner te zijn om te zien dat ik groots en meeslepend leef. Waar veel mensen in het dorre landschap van hun leven aan de lopende band tegen drempels of muren aanlopen is mijn leven een oneindig groen, fris, fruitig, glooiend landschap zonder horizon. Als je groots en meeslepend leeft dan denk je ook groot, zonder beperkingen, maar met uitdagingen. De onbeduidende, marginale dingen in het leven zijn dan ook niet aan mij besteed. Ik heb bijvoorbeeld een bloedhekel aan verkleinwoordjes, ik krijg er jeuk van aan mijn balletjes. Helaas zit de wereld om ons heen vol met verkleinwoordjes. Ik zal enkele situaties voor u op een rij zetten waarin verkleinwoordjes de boventoon voeren.     Eten   Ik ben een gemakkelijke eter. Eigenlijk eet ik zo’n beetje alles wat men me voorzet, behalve als het warme brie of camembert is. Op de een of andere manier krijg ik dat niet door mijn strot geduwd. Ik wil eerlijk voedsel, maar voora...

    Ik loop richting de Coolvest, draai me om en kijk de Raamstraat in. Nog een paar weken en dan wordt de Zandstraatbuurt gesloopt. Eindelijk heeft Burgemeester Zimmerman dan zijn zin gekregen. De paupers zullen als ratten uit hun holen verjaagd worden. De krotten worden gesloopt en een nieuw stadhuis en modern postkantoor zullen ervoor in de plaats verschijnen. Er moet een stadsboulevard van allure komen. Het zal mij benieuwen. Wat zal ik de wijk gaan missen. Ontelbare uren heb ik er in de groezelige bierhuizen doorgebracht met een glas donker bier in mijn hand en een pak kaarten in mijn binnenzak. Het leven hier ligt mijlenver van dat van mij aan de Leuvehaven. De wereld van de Zandstraatbuurt, de wereld van de sloebers, alcoholisten, souteneurs, hoeren en ander gespuis. Ik veracht ze, maar oh wat heb ik ze nodig om me goed te voelen. Het geluk heeft me toegelachen  vanavond  tijdens het kaarten. Minstens vijfentwintig guldens rammelen in mijn zak. De laatste par...

  Het is me het weekje wel beste mensen. Iedereen is weer boos op elkaar. De buren wordt het licht in de ogen niet gegund omdat je zelf in de schaduw staat. Of je nu boer bent, medewerker in de zorg of horeca, of gewoon de man of vrouw in de straat, we zien de bui allemaal weer hangen. In plaats van de zoete nectar te proeven, die toch ook volop beschikbaar is in onze maatschappij, mits je het wilt zien, wordt het zuur massaal naar binnen gelurkt. Al die verschillende meningen die met elkaar botsen en al die tunnelvisies, je zou er toch krankjorem van worden.  Ik heb de boel even grondig geanalyseerd en ben tot de conclusie gekomen dat ons land vol zit met Fantastische Fantasten, Akelige Anarchisten, Ploeterende Probleemjongeren, Syflislijdende Scheinheiligen, Irritante Intriganten, Hopeloze Hypocrieten, Dwarse Doemdenkers, Fascinerende Fascisten, Communicerende Communisten, Lamlendige Liberalen, Houterige Hendrikianen, Enge Eerstejaars, Catastrofale Centenneukers, Kafkiaans...

  Lieve lezers,   Vandaag plaats ik een intermezzo tussen mijn omvangrijke oeuvre. Het is nochtans vandaag een heuglijke dag. De eenentwintigste juni en de dagen daaromheen worden vet omcirkeld in mijn agenda die ik jaarlijks in de knakenwinkel koop. Op een van deze dagen ben ik op het dieptepunt van mijn lijdensweg beland en zet ik voorzichtig de eerste stappen op mijn zegetocht. We zijn in de periode van de langste dag van het jaar beland en vanaf nu worden de dagen korter en dit proces duurt zes maanden. Als liefhebber van donker verafschuw ik (fel) licht. U zult dus begrijpen dat ik me rond eenentwintig juni in een euforische stemming bevind ondanks het feit dat het de langste dag is. Alhoewel ik me op eenentwintig december vaak opperbest voel besef ik ook dat het vanaf die dag stukken minder gaat worden. De donkere dagen van december zijn weergaloos. Het schaarse licht stelt je in staat als een anonieme schim door de straten en stegen te struinen en mensen te besp...

  Beste lezer.   Ik zit ergens mee en het lukt me niet meer om het voor me te houden. Ik ben bang dat ik vrij recentelijk iets vreemds heb gedaan, een zonde heb begaan. U lijkt me de aangewezen persoon mijn verhaal te delen en mijn last te verlichten. Het gebeuren vond plaats op een regenachtige zaterdagavond. Ik had met mijn vrienden Rellen Ron, Grote Geeuw, Ome Henri, Rein en Ome Beertje afgesproken in een bruin cafe in het Oude Noorden. De trappisten smaakten als vanouds, de muziek was top en de straten glommen van de regen. Er hing zo'n in zichzelf gekeerde sfeer waar ik zo van hou. We waren in een opperbeste stemming en na vele uren haakte de een na de andere af, ver boven z’n theewater, bedwelmd door de trappisten. “ Ik neem er nog eentje om het af te leren “ meldde ik de kastelein. Ik genoot van mijn laatste trappist, trok mijn jas aan en liep naar buiten. De kille buitenlucht daalde neer op mijn verhitte harses en ondanks dat ik het allemaal niet meer zo helder z...

Ik woon in Grootstad. Grootstad is een imposant gebeuren gelegen op diep verzonken klei-en veengronden in een delta. Een machtige, zwarte rivier hakt de stad in twee stukken. Grootstad kent vele gezichten wat vooral te danken is aan een turbulente geschiedenis. Een kleine zeven eeuwen geleden zag Grootstad het licht en in de eeuwen daarna groeide het op en werd het volwassen. Tweeëntachtig jaar geleden trof  een grote ramp de stad en werd deze op een afschuwelijke wijze verminkt. Grootstad toonde veerkracht en herrees uit de as in de decennia hierop volgend. Cinefielen zien ongetwijfeld de opkomst en ondergang van Anakin Skywalker en diens metamorfose tot Lord Vader als metafoor voor de ontwikkeling van Grootstad. Waar Anakin Skywalker bloed en vlees inruilde voor niet-organisch materiaal werd een groot deel van de gebakken stenen van Grootstad vervangen door glas en staal. Naast Grootstad spreek ik daarom ook vaak over de Stad van Glas en Staal. ( gelegen aan de imposante zwarte r...

  De zon staat loodrecht boven de aan een strand in het zuiden van het oude continent gelegen megacamping. De temperatuur is inmiddels gestegen naar een hartverzakkende zesendertig graden. Ik zit op een campingstoel voor mijn caravan en kijk om me heen. Mijn iele, benepen, stoffige stek is omringd door bestelbusjes met Nederlandse kentekenplaten en opschriften zoals "  Stukadoorsbedrijf Woudrichem “en “ Installatiebedrijf Geleen. “  Van alle kanten giert het Hollandse repertoire uit de caravans. Het zoute, gortdroge zand schuurt langs de kloven tussen mijn bloederige tenen. Ik verbijt mijn pijn middels een paar slokken lauwe Zeller Schwarzer Katz. Op mijn schoot ligt het onaardse proza de Meester en Margarita van Michail Boelgakov. De voorkant wordt gesierd door een afbeelding van een zwarte kat. Deze zwarte, pratende kater steelt de show in een hallucinerende vertelling die zich afspeelt in de tijd van het Stalinisme. Ik kijk om me heen en voel me als een ongestreken vla...