Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  Ik zat thuis op de bank en keek door het raam naar buiten. Het was een prachtige dag. De wind joeg de wolken, die de asgrauwe kleur hadden van de lever van een alcoholist, door de lucht. Messcherpe hagelstenen geselden stad en land en de temperatuur tikte ternauwernood de twee graden celsius aan. Het was zaterdagmiddag en ik had niks om handen, een prachtige dag om op pad te gaan. Ik trok mijn jas aan, nam een snack mee in de vorm van een grapefruit, trok de deur achter me dicht en kuierde richting tramlijn vier. Het was flink druk in de tram, maar ik wist toch een zitplaats te bemachtigen. Tegenover me zat een oud vrouwtje. Ik kreeg trek en haalde mijn grapefruit tevoorschijn. Zorgvuldig pelde ik de citrusvrucht en deed de schillen in mijn jaszak. Ik brak de grapefruit in tweeën en een dikke straal zuur grapefruitsap joeg richting het oude vrouwtje. Ze werd vol op het hoornvlies van haar rechteroog geraakt. Een afgrijselijk gekrijs vulde de tram. Het oude vrouwtje stond in pan...

Ik kwam laatst thuis en tot mijn verbazing zat er een voor mij onbekende man op de bank. Hij had een knoestig voorkomen. Zijn huid leek op getaand leer en zijn ogen waren gitzwart als houtskool. De kleren die hij droeg leken van de zolder van een theater te komen en de lucht die om hem heen hing was niet van deze tijd. “ Bent u de Weledel zeer geleerde heer de Wit? “  vroeg ik hem. “ De heer de Wit, woordkunstenaar, zestien kilometertjes hier vandaan wonend en verwekker van meesterlijke proza en wetenschappelijke ontboezemingen als :   De Brug der Zuchten blaast zijn laatste adem uit. In Transsylvanië lassen ze lichaamsdelen aan elkaar. Hoogmoed komt na de val. Het nut van een waterpas in het hooggebergte. Haring en slagroom: het proberen waard. Mijn gemoed is zwaar, maar de maaltijd is licht. Driehoekige ballen rollen moeizaam. Waarom crèmespoeling niet aan kikkers is besteed. Verrekijkers voor blinden, een gaatje in de markt. Een kuifeend met een leren jack. Zeewier, een nie...

  Je hoeft geen psycholoog, socioloog of mensenkenner te zijn om te zien dat ik groots en meeslepend leef. Waar veel mensen in het dorre landschap van hun leven aan de lopende band tegen drempels of muren aanlopen is mijn leven een oneindig groen, fris, fruitig, glooiend landschap zonder horizon. Als je groots en meeslepend leeft dan denk je ook groot, zonder beperkingen, maar met uitdagingen. De onbeduidende, marginale dingen in het leven zijn dan ook niet aan mij besteed. Ik heb bijvoorbeeld een bloedhekel aan verkleinwoordjes, ik krijg er jeuk van aan mijn balletjes. Helaas zit de wereld om ons heen vol met verkleinwoordjes. Ik zal enkele situaties voor u op een rij zetten waarin verkleinwoordjes de boventoon voeren.     Eten   Ik ben een gemakkelijke eter. Eigenlijk eet ik zo’n beetje alles wat men me voorzet, behalve als het warme brie of camembert is. Op de een of andere manier krijg ik dat niet door mijn strot geduwd. Ik wil eerlijk voedsel, maar voora...

    Ik loop richting de Coolvest, draai me om en kijk de Raamstraat in. Nog een paar weken en dan wordt de Zandstraatbuurt gesloopt. Eindelijk heeft Burgemeester Zimmerman dan zijn zin gekregen. De paupers zullen als ratten uit hun holen verjaagd worden. De krotten worden gesloopt en een nieuw stadhuis en modern postkantoor zullen ervoor in de plaats verschijnen. Er moet een stadsboulevard van allure komen. Het zal mij benieuwen. Wat zal ik de wijk gaan missen. Ontelbare uren heb ik er in de groezelige bierhuizen doorgebracht met een glas donker bier in mijn hand en een pak kaarten in mijn binnenzak. Het leven hier ligt mijlenver van dat van mij aan de Leuvehaven. De wereld van de Zandstraatbuurt, de wereld van de sloebers, alcoholisten, souteneurs, hoeren en ander gespuis. Ik veracht ze, maar oh wat heb ik ze nodig om me goed te voelen. Het geluk heeft me toegelachen  vanavond  tijdens het kaarten. Minstens vijfentwintig guldens rammelen in mijn zak. De laatste par...

  Het is me het weekje wel beste mensen. Iedereen is weer boos op elkaar. De buren wordt het licht in de ogen niet gegund omdat je zelf in de schaduw staat. Of je nu boer bent, medewerker in de zorg of horeca, of gewoon de man of vrouw in de straat, we zien de bui allemaal weer hangen. In plaats van de zoete nectar te proeven, die toch ook volop beschikbaar is in onze maatschappij, mits je het wilt zien, wordt het zuur massaal naar binnen gelurkt. Al die verschillende meningen die met elkaar botsen en al die tunnelvisies, je zou er toch krankjorem van worden.  Ik heb de boel even grondig geanalyseerd en ben tot de conclusie gekomen dat ons land vol zit met Fantastische Fantasten, Akelige Anarchisten, Ploeterende Probleemjongeren, Syflislijdende Scheinheiligen, Irritante Intriganten, Hopeloze Hypocrieten, Dwarse Doemdenkers, Fascinerende Fascisten, Communicerende Communisten, Lamlendige Liberalen, Houterige Hendrikianen, Enge Eerstejaars, Catastrofale Centenneukers, Kafkiaans...

  Lieve lezers,   Vandaag plaats ik een intermezzo tussen mijn omvangrijke oeuvre. Het is nochtans vandaag een heuglijke dag. De eenentwintigste juni en de dagen daaromheen worden vet omcirkeld in mijn agenda die ik jaarlijks in de knakenwinkel koop. Op een van deze dagen ben ik op het dieptepunt van mijn lijdensweg beland en zet ik voorzichtig de eerste stappen op mijn zegetocht. We zijn in de periode van de langste dag van het jaar beland en vanaf nu worden de dagen korter en dit proces duurt zes maanden. Als liefhebber van donker verafschuw ik (fel) licht. U zult dus begrijpen dat ik me rond eenentwintig juni in een euforische stemming bevind ondanks het feit dat het de langste dag is. Alhoewel ik me op eenentwintig december vaak opperbest voel besef ik ook dat het vanaf die dag stukken minder gaat worden. De donkere dagen van december zijn weergaloos. Het schaarse licht stelt je in staat als een anonieme schim door de straten en stegen te struinen en mensen te besp...

  Beste lezer.   Ik zit ergens mee en het lukt me niet meer om het voor me te houden. Ik ben bang dat ik vrij recentelijk iets vreemds heb gedaan, een zonde heb begaan. U lijkt me de aangewezen persoon mijn verhaal te delen en mijn last te verlichten. Het gebeuren vond plaats op een regenachtige zaterdagavond. Ik had met mijn vrienden Rellen Ron, Grote Geeuw, Ome Henri, Rein en Ome Beertje afgesproken in een bruin cafe in het Oude Noorden. De trappisten smaakten als vanouds, de muziek was top en de straten glommen van de regen. Er hing zo'n in zichzelf gekeerde sfeer waar ik zo van hou. We waren in een opperbeste stemming en na vele uren haakte de een na de andere af, ver boven z’n theewater, bedwelmd door de trappisten. “ Ik neem er nog eentje om het af te leren “ meldde ik de kastelein. Ik genoot van mijn laatste trappist, trok mijn jas aan en liep naar buiten. De kille buitenlucht daalde neer op mijn verhitte harses en ondanks dat ik het allemaal niet meer zo helder z...