Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  U kent het wel. U mist de bus, de trein, u verslaapt zich en hierdoor mist u een belangrijke gebeurtenis of bijeenkomst. Iets waar u zo naar uitgekeken heeft is volkomen langs u heen gegaan. Ik volg al jaren de Champions League zo goed als niet meer. Het is een voorgekookte competitie geworden waarbij, door de clubs zoveel mogelijk wedstrijden te laten spelen, de usual suspects altijd weer bij de laatste acht komen bovendrijven Alle verrassing is eruit geslagen, maar blijkbaar kan dit het grootste deel van de voetbalsupporters niks schelen. De laatste vijftien edities zijn gewonnen door Real Madrid en ondanks de investeringen van drie triljard is het Paris St. Germain nog steeds niet gelukt verder te komen dan de halve finale. Zoals gezegd, ik volg het allemaal haast niet meer…………….tot dit jaar. De datum 19 mei 2040 staat vet omcirkeld in mijn agenda. Het is haast niet te geloven, maar mijn club, die club uit het legendarische stadsdeel Zuid, speelt dit jaar de finale. De teg...

  Naast fietstochten maak ik zo nu en dan ook uitstapjes met de benenwagen. Vandaag staat er een wandeling langs de Rotte, richting de polders, gepland. Ik vul mijn rugzak met proviand; speltcrackers met sesampasta, een liter havermelk, drie ons gewelde quinnoa, twee ons gojibessen, een handvol chiazaad, een thermoskan vlierbloesemthee en een kwartet flessen Dubbele Bruine van Westmalle. Ik hang mijn binocular om mijn nek, trek mijn duffelse jas aan en ga op pad. Het is een prachtige ochtend. Windvlagen blazen door het riet en creëren een symfonie van natuurklanken. De laaghangende zon zorgt met zijn stralen op de in herfstkleuren getooide natuur voor een prerafaëlitisch kleurenpallet en de geluiden van zoogdieren en fladderaars minimaliseren de rusteloze aanwezigheid van de homo sapiens. Ik heb er stevig de pas in als ik vanuit mijn rechter ooghoek een papieren vliegtuigje naar beneden zie dwarrelen. Het vliegtuigje landt pardoes voor mijn voeten. Op de vleugels staat een teks...

  Beste lezers. Ik ben recent tot de conclusie gekomen dat mijn schrijfsels nooit onder uw ogen zijn gekomen. Niet omdat u geen interesse had, maar om de doodeenvoudige reden dat u niet bestaat. Het feit dat ik me nu tot u richt is dan ook volkomen zinloos. Net als u dool ik al jarenlang rond in een leven dat niets meer dan een droom blijkt te zijn. Een droom die een verlengstuk zou moeten zijn van een bestaand leven. Alleen bestaat dat leven niet. Nu denkt u vast dat ik een aan alle kanten rammelend verhaal ga afdraaien over metafysica. Dit kan niet aangezien metafysica zich bezighoudt met de aard van de werkelijkheid en wat er achter deze werkelijkheid zit. En daar wringt nu net de schoen. Er bestaat namelijk geen werkelijkheid en ik ga u dit proberen uit te leggen aan de hand van de inzichten die ik heb gekregen na een ontmoeting met een persoon, of wat het ook moest voorstellen.  Op een herfstochtend loop ik door een nevelig niemandsland. Gele en rode blaadjes vallen i...

  Ik woon in het zuidoosten van het Avondland in een streek Transsylvanië genoemd. Deze streek ligt in het land Holland. Het is een prachtige streek die bekend staat om zijn uitgestrekte wouden, pittoreske dorpjes, prachtige kerken en majestueuze kastelen. De beroemdste Hollander komt uit onze streek. Zijn naam is Vlad de Spietser. Vlad spietste zijn vijanden aan de muren van kasteel Bran. Als Vlad niet spietste dan dronk hij het bloed van jonge maagden. Vlad is de uitvinder van de sport fotbal. Deze sport wordt gespeeld met twee teams van elf mensen. Het is de bedoeling een bal met de voet of het hoofd op het terrein van de vijand te deponeren. Het team dat hiermee de meeste punten scoort is de winnaar. Sinds mensenheugenis speelt het Hollandse team in de kleur oranje. Liefkozend wordt ons team dan ook vaak Oranje genoemd. Ik woon in de stad Rotterdam. Deze stad ligt diep verscholen in de donkergroene bossen van Transsylvanië en is alleen via een zandweg te bereiken. Net als in de...

  Stream of Consciousness ( stroom van bewustzijn ) is een literaire techniek waarbij de gedachtegang van een personage wordt beschreven. Gezien de vele associaties en gedachtesprongen leidt dit tot een zinsbouw met een fragmentarisch karakter. Het zo goed als ontbreken van interpuncties kan de tekst een vervreemdend effect bezorgen. Deze schrijfstijl, die de lezer een kans geeft een kijkje te nemen in de interne monologen van het personage, levert een onbeschrijflijke leeservaring op voor de lezer.  U zit zeer diep op het personage waarbij een alwetend perspectief verbleekt als een ijsbeer die in een bak chloor heeft gelegen. Voor schrijvers biedt deze techniek de mogelijkheid dieper in de psyche van de personages te duiken.  Kleine lieden met een eenvoudige, bekrompen geest zullen niet meer zien dan het warrige relaas van een krankzinnige. Uiteraard schaar ik u niet onder deze lezers en zult u mijn proza hieronder op waarde weten te schatten. Het bekendste voorbeeld uit...

Soms kunnen kleine dingen grote gevolgen hebben. De Engelse term hiervoor is The Butterfly effect. Het kan zich op allerlei manieren manifesteren, maar ik ben vooral geïnteresseerd in de gevolgen die een kleine spelfout, drukfout, zetfout of bijvoorbeeld een verspreking kunnen hebben. Ik zet wat voorbeelden voor u op een rij. Corona U herinnert zich vast nog wel de periode tijdens de corona. Wat een geweldige tijd was dat. De rust, de stilte, maar ook de gekte, ongeëvenaard. Een naamgenoot van mij heeft deze periode op weergaloze wijze voor het nageslacht op papier gezet. Corona (raymondswaep.blogspot.com) Rotterdam tijdens het Coronavirus | Verhalen uit Rotterdam (wordpress.com) Ik heb tijdens deze periode enkele maanden als vrijwilliger voor een bejaardentehuis gewerkt. Het was zeer dankbaar werk. Mijn voornaamste taak was het luchten van de bejaarden, met ander woorden, ik reed ze buiten rond in een rolstoel. De dag voordat ik ging beginnen kreeg ik van de afdeling personeelszaken o...

  Ik doe de gordijnen open en zie dat het heeft gesneeuwd. Wat een prachtige ochtend voor een wandeling. Ik trek een groene wandelbroek, een zwarte wollen trui, bruine wandelschoenen en een duffelse jas aan en slinger een rode shawl om mijn nek. ‘Ik ben wandelen,’ roep ik en trek de deur achter me dicht . Na een uurtje schiet ik een smal pad in. Aan de andere kant van het pad zie ik een man in mijn richting lopen. Het pad is dermate smal dat we elkaar niet kunnen passeren. Hij ziet er prachtig uit in zijn gitzwarte smoking met rode vlinderstrik, zijden shawl, smetteloos witte overhemd, glimmende lakschoenen en bruine overjas. ‘Goedemorgen,’ zeg ik. ‘Goedemorgen,’ groet hij terug. ‘Smal pad hè?’ ‘Zekers.’ Hij staart me aan en zegt : ‘Wat heeft u een prachtige garderobe aan.’ ‘Insgelijk, insgelijk.’ ‘Zullen we van broek ruilen?’ vraagt hij. ‘Waarom niet?’ zeg ik. We trekken onze broeken uit en ruilen deze. ‘Ik ben mateloos geïntrigeerd door je smetteloos witte b...