Hersenspinsels van Raymond Swaep, de eenzame fietser.

  Ik ben woonachtig in de Lage Landen. Dit gebied is gelegen in het uiterste noordwesten van Europa. De Lage Landen wordt door de Fransen Les Pays Bas genoemd en dat bevreemdt me aangezien het gebied hoog in het Avondland gelegen is. Een andere benaming voor het gebied is Nederland waarbij het woord neder verwijst naar laag. Ook zo'n vreemde gewaarwording. Woorden schieten tekort om de schoonheid van Nederland – de Lage Landen, ingesloten door de Noordzee en de Atlantische oceaan en in het zuiden grenzend aan Engeland, te omschrijven, maar ik zal het toch proberen. Taalkundig heeft het land een meervoud en een enkelvoud, om het even hoe u het wilt gebruiken. Ik woon in de Lage Landen in de Lage Landen, maar als u vindt dat ik in Het Lage Land in de Lage landen woon dan is dat uw goed recht. Nederland heeft een indrukwekkende kustlijn die laveert tussen ruig en pittoresk. De Lage Landen zijn bergachtig en hebben alleen in het midden een wat vlakkere strook. Hier zijn de twee grootst...

  Een paradox is een schijnbare tegenstelling. Het bestaat uit twee dingen die op het eerste gezicht niet kunnen. Voorbeelden zijn de uitspraken Minder is meer   - Kalm aan, en rap een beetje! – Weinig alcohol kan teveel zijn – Schrijven is de kunst van het schrappen . U herkent het ongetwijfeld. In eerste instantie lijkt het niet te kloppen, maar als je het op je in laat werken dan zie je dat het wel klopt. Paradoxaal betekent dat iets tegen de verwachting in is. Dit kan een uitspraak zijn – Iemand is stoer en zachtaardig – of een situatie – Ik ben flink gebruind op 3000 meter hoogte op de gletsjer tussen het sneeuw en het ijs. Voorts bestaat er ook nog de omgekeerde paradox. Een tegenstelling die op het eerste gezicht wel mogelijk lijkt te zijn. Een voorbeeld is de hypotheekadviseur die u heeft geadviseerd een extra hypotheek te nemen omdat dit financieel interessant is. U betaalt zich scheel aan de extra hypotheek en rente terwijl u er in tijden van stijgende huizenprijze...

  U heeft het ongetwijfeld ook wel eens meegemaakt. Dat je een gesprek met iemand hebt en dat het niet loopt. Niet dat je elkaar niet mag, maar je zit beiden op een totaal andere golflengte. U begrijpt elkaar niet. Ik heb aan de lopende band van dit soort gesprekken en het vervelende is dat het altijd aan mijn gesprekspartner ligt. Is het nu zo moeilijk om een beetje duidelijk te communiceren? Moedeloos word ik ervan. Afgelopen week had ik ook weer zo’n gesprek. Het was een prachtige zaterdag. De zon scheen niet, er hing nevel in de lucht en de temperatuur bleef bij gestaag vallende motsneeuw op minus drie graden steken. Een perfecte dag voor een verkwikkende middagwandeling. Terwijl ik met een brede glimlach in de vrieskou langs de tochtige rivier liep zag ik diverse mensen met hun hoofden diep in hun kragen gedoken rondscharrelen . Ze keken allesbehalve blij terwijl het toch zo’n mooie dag was. ‘Hallo! Hallo!’ hoorde ik achter me. ‘Ben je het echt?’ Ik draaide me om en keek in de...

  Met een zucht leg ik mijn boek neer. Ik heb het uit, de biografie over Frollek Spruit getiteld : Frolleke Spruit…..een vreemde snijboon. Ik heb ervan genoten en ik weet zeker dat ik het nog een keer ga lezen.  Frolleke geloofde - ik zeg geloofde, want hij is niet meer onder ons -  dat er meer was. Niet in de vorm van een God of iets dergelijks, maar meer dan empirische waarnemingen. ‘Het zou toch van een stuitende arrogantie zijn om te denken dat dit het is, wat wij waarnemen,‘ schreef hij. ‘Onze kennis is gebaseerd op wat wij weten, maar niet op basis wat wij nog gaan weten’.  Hij haalde als voorbeeld altijd het verdwijnpunt aan. Eeuwen en eeuwen lang tekenden en schilderden kunstenaars tweedimensionale taferelen. Het gaf een gekunsteld perspectief wat nu vaak wordt gebruikt onder de stroming ‘ Naïeve Schilderkunst’. Eeuwenlang heeft men gedacht dat drie dimensies op een plat vlak toverkunst zou zijn….tot de uitvinding van het verdwijnpunt. Een simpel voorbeeld v...

  Ik heb niet zoveel met personeelsfeesten. Al die gemaakte gezelligheid, het kan me niet echt bekoren. Feesten met mensen die je bij voorbaat al niet kunt velen. Toch ben ik lang, heel lang geleden een keer op zo’n feest geweest. Ik werkte op het hoofdkantoor van een handelsfirma. Naast het hoofdkantoor had het bedrijf diverse regiokantoren in den lande. Het feest werd georganiseerd in mijn woonplaats, de stek waar ook het hoofdkantoor was gevestigd. Midden in de stad was de feestlocatie nu ook niet echt. De hut waar het feest zou plaatsvinden was gelegen op een afgelegen bedrijventerrein tegen de scherpe randen van Zuid. Het was wonderbaarlijk hoe ze de woorden feest en locatie aan elkaar hadden te weten koppelen. Een flinterdunne uitspanning van spaanplaat in een troosteloze omgeving, meer was het niet. De locatie was niet gelukkig gekozen, compleet verstoken van openbaar vervoer. Parkeerruimte was er echter zat. Ik vroeg me af hoe iedereen na het feest naar huis zou gaan. Mijn ...

  Ik heb jaren geleden eens iemand ontmoet met wie ik een tijd vrienden ben geweest. Het was niet eeuwigdurend, we groeiden letterlijk uit elkaar. Het was niet verkeerd of zo, zulke dingen gebeuren soms gewoon. Na onze laatste ontmoeting heb ik hem nooit meer gezien. Het was een verschrikkelijke zomerdag, de dag waarop we elkaar ontmoetten. De temperatuur tikte ruim dertig graden aan, er was geen wolkje aan de lucht en er stond geen zuchtje wind. Dit ranzige weer trok alle energie uit mijn lijf. Gelukkig had ik een goede vorm van vrijetijdsbesteding gevonden voor die dag. Terwijl het gepeupel hutje aan mutje lag te stoven op betonnen stranden, het gortdroge zand tussen hun tenen schuurde en de nagels deed knakken, de bloedblaren op hun schouders en rug pruttelden als een ontwaakte vulkaan, het warme, grijze snot zo dik en traag als naaktslakken uit hun neus droop, het warme, zilte,zoute zweet vanaf de nek naar de navel gleed alwaar het een plasje tussen de ophopende vetmassa vormde...

Soms ontmoet je wel eens mensen waar je een tijdje mee omgaat alvorens elkaars wegen scheiden. Er volgt nog een belletje, een kaartje, een appje of een mail, maar dat is het dan. Dat is niet goed of slecht, het gebeurt gewoon. Ik heb jaren geleden ook eens zo’n ontmoeting in Zweden gehad. Ik zat ruim in mijn vrije dagen en besloot een weekje vakantie op te nemen. Zweden werd mijn bestemming, een houten hutje aan een zwart meer omringd door eindeloze naaldbossen en heel veel rust. Een perfecte stek om wat te lezen, te contempleren en vooral gevrijwaard te zijn van het oeverloze gekakel van de eenvoudige burgers om me heen waarmee ik dagelijks word geconfronteerd. Ik had haar de eerste dag al aan het meer gezien. Ze was bezig met boomstammen iets te bouwen, een vlot leek het wel. We hadden elkaar al enkele malen begroet maar tot een gesprek was het nog niet gekomen. De derde dag trok ik de stoute schoenen aan en liep naar haar toe. ‘Hoi. Wat ben je aan het maken?’ ‘Een vlot.’ ‘Een vlot?’...